Sericornis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sericornis[1]
Gould, 1838[2]
Przedstawiciele rodzaju – dwa solniki białobrewe (S. frontalis)
Przedstawiciele rodzaju – dwa solniki białobrewe (S. frontalis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina buszówkowate
Podrodzina buszówki
Rodzaj Sericornis
Typ nomenklatoryczny

Acanthiza frontalis Vigors & Horsfield, 1827

Synonimy
  • Tasmanornis Mathews, 1912[3]
  • Megathiza Mathews, 1922[4]
Gatunki

zobacz opis w tekście

Sericornisrodzaj ptaka z podrodziny buszówek (Acanthizinae) w rodzinie buszówkowatych (Acanthizidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Australii (włącznie z Tasmanią) i Nowej Gwinei[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 10,5-14,5 cm; masa ciała 10–21,5 g[6].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Sericornis: gr. σηρικον sērikon „jedwab”, od σειρες seres „ludzie którzy zbierają jedwab, Chińczycy”; ορνις ornis, ορνιθος ornithos „ptak”. Solnik białobrewy ma miękkie, jedwabiste upierzenie[7].
  • Tasmanornis: Tasmania, Australia; gre. ορνις ornis, ορνιθος ornithos „ptak”[8]. Gatunek typowy: Sericornis humilis Gould, 1838.
  • Megathiza: gr. μεγας megas, μεγαλη megalē „wielki”; rodzaj Acanthiza Vigors & Horsfield, 1827, buszówka[9]. Gatunek typowy: Sericornis magnirostris keri Mathews, 1920.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[10]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sericornis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J. Gould: A synopsis of the birds of Australia, and the adjacent Islands. London: John Gould, 1838, s. ryc. 58. (ang.)
  3. G.M. Mathews. A Reference-List to the Birds of Australia. „Novitates Zoologicae”. 18, s. 353, 1911 (ang.). 
  4. G.M. Mathews: The Birds of Australia. Cz. 10. Londyn: H.F. & G. Witherby, 1922, s. 1. (ang.)
  5. F. Gill & D. Donsker (red.): Bristlebirds, pardalotes & Australasian warblers (ang.). IOC World Bird List: Version 8.1. [dostęp 2018-06-14].
  6. P. Gregory: Family Acanthizidae (Thornbills). W: J. del Hoyo, A. Elliott & D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 14: Picathartes to Tits and Chickadees. Barcelona: Lynx Edicions, 2007, s. 582–585 język = en. ISBN 84-96553-42-6.
  7. Jobling 2018 ↓, s. Sericornis.
  8. Jobling 2018 ↓, s. Tasmanornis.
  9. Jobling 2018 ↓, s. Megathiza.
  10. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Acanthizinae Bonaparte, 1854 - buszówki (wersja: 2018-05-29). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-06-14].
  11. a b c P.Z. Marki, K.A. Jønsson, M. Irestedt, J.M.T. Nguyen, C. Rahbek & J. Fjeldså. Supermatrix phylogeny and biogeography of the Australasian Meliphagides radiation (Aves: Passeriformes). „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 107, s. 516–529, 2017. DOI: 10.1016/j.ympev.2016.12.021 (ang.). 
  12. a b c J.A. Norman, L. Christidis1 & R. Schodde. Ecological and evolutionary diversification in the Australo-Papuan scrubwrens (Sericornis) and mouse-warblers (Crateroscelis), with a revision of the subfamily Sericornithinae (Aves: Passeriformes: Acanthizidae). „Organisms Diversity & Evolution”. 18 (2), s. 241–259, 2018. DOI: 10.1007/s13127-018-0364-8 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-06-14]. (ang.)