Sericornis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sericornis[1]
Gould, 1838[2]
Przedstawiciele rodzaju – dwa solniki białobrewe (S. frontalis)
Przedstawiciele rodzaju – dwa solniki białobrewe (S. frontalis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina buszówkowate
Podrodzina buszówki
Rodzaj Sericornis
Typ nomenklatoryczny

Acanthiza frontalis Vigors & Horsfield

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Sericornisrodzaj ptaka z podrodziny buszówek (Acanthizinae) w rodzinie buszówkowatych (Acanthizidae).

Występowanie[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Australii, Nowej Gwinei i Tasmanii[8].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 9-15 cm; masa ciała 10-21 g[9].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

  • Sericornis: gr. σηρικον sērikon – jedwab, od σειρες seres – ludzie którzy zbierają jedwab, Chińczycy; ορνις ornis, ορνιθος ornithos – ptak. Solnik białobrewy ma miękkie, jedwabiste upierzenie[10].
  • Aethomyias: Gr. αηθης aēthēs – niezwykły, dziwny, od negatywnego przedrostka α- a-; ηθος ēthos – zwyczaj, postać; nowołac. myias – muchołówka, od gr. μυια muia, μυιας muias – mucha; πιαζω piazō – chwytać[11]. Gatunek typowy: Entomophila? spilodera G.R. Gray, 1859.
  • Microlestes: gr. μικρος mikros – mały; λῃστης lēistēs – złodziej, od λῃστευω lēisteuō – kraść[12]. Gatunek typowy: Microlestes arfakianus A.B. Meyer, 1884.
  • Neosericornis: gr. νεος neos – nowy; rodzaj Sericornis Gould, 1838[13]. Gatunek typowy: Muscicapa lathami J.F. Stephens, 1817 = Sericornis citreogularis Gould, 1838.
  • Tasmanornis: Tasmania, Australia; gre. ορνις ornis, ορνιθος ornithos – ptak[14]. Gatunek typowy: Sericornis humilis Gould, 1838.
  • Arfakornis: Góry Arfak, Nowa Gwinea; gr. ορνις ornis, ορνιθος ornithos – ptak[15]. Nowa nazwa dla Microlestes.
  • Megathiza: gr. μεγας megas, μεγαλη megalē – wielki; rodzaj Acanthiza Vigors & Horsfield, 1827, buszówka[16]. Gatunek typowy: Sericornis magnirostris keri Mathews, 1920.

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[17]:

Przypisy

  1. Sericornis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J. Gould: A synopsis of the birds of Australia, and the adjacent Islands. London: John Gould, 1838, s. ryc. 58. (ang.)
  3. R.B. Sharpe: Catalogue of the Birds in the British Museum. Cz. 4. Londyn: 1879, s. 271. (ang.)
  4. A.B. Meyer. Über neue und ungenügend bekannte vögel im Königl. Zoologischen Museum zu Dresden. „Zeitschrift für die gesammte Ornithologie”. 1, s. 197, 1884 (niem.). 
  5. a b G.M. Mathews. A Reference-List to the Birds of Australia. „Novitates Zoologicae”. 18, s. 353, 1911 (ang.). 
  6. G.M. Mathews. New generic names, with some notes on others. „Austral Avian Record”. 2, s. 61, 1913-1915 (ang.). 
  7. G.M. Mathews: The Birds of Australia. Cz. 10. Londyn: H.F. & G. Witherby, 1922, s. 1. (ang.)
  8. F. Gill & D. Donsker (red.): Bristlebirds, pardalotes & Australasian warblers (ang.). IOC World Bird List: Version 7.1. [dostęp 2017-04-23].
  9. P. Gregory: Family Acanthizidae (Thornbills). W: J. del Hoyo, A. Elliott & D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 14: Picathartes to Tits and Chickadees. Barcelona: Lynx Edicions, 2007, s. 581–585, 587. ISBN 84-96553-42-6. (ang.)
  10. Jobling 2017 ↓, s. Sericornis.
  11. Jobling 2017 ↓, s. Aethomyias.
  12. Jobling 2017 ↓, s. Microlestes.
  13. Jobling 2017 ↓, s. Neosericornis.
  14. Jobling 2017 ↓, s. Tasmanornis.
  15. Jobling 2017 ↓, s. Arfakornis.
  16. Jobling 2017 ↓, s. Megathiza.
  17. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Acanthizinae Bonaparte, 1854 - buszówki (wersja: 2017-03-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-04-23].

Bibliografia[edytuj]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2017-04-23]. (ang.)