Sfinks (rasa kota)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Sfinks (rasa kotów))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy zoologii. Zobacz też: inne znaczenie tego słowa.
Sfinks
Kot sfinks
Kot sfinks
Kod EMS SPH
Kategoria III
Pochodzenie Kanada
Nazwa angielska Sphynx
Inne nazwy Canadian Hairless
Standardy rasy
(według organizacji felinologicznych)
CFA standard
FIFe standard
AACE standard
Punktacja za standard rasy
(według FIFe)
Głowa 25
Uszy 10
Korpus 35
Futro jakość 25
Kondycja 5
Uznane odmiany barwne
Kod EMS SPH
Dwutygodniowy Sfinks

Sfinks (kanadyjski bezwłosy) – rasa kota. Występujące w Ameryce i Europie sfinksy pochodzą przeważnie od kanadyjskiego kota domowego. W 1966 r., w wyniku samoistnej mutacji, kotka urodziła dwa łyse młode.

Charakterystyczne cechy sfinksa[edytuj]

  • brak sierści, dopuszczalne jest bardzo krótkie owłosienie na nosie, uszach, ogonie (u samców na jądrach)
  • uszy duże, odstające
  • skośne oczy (w kształtcie cytryny)
  • głowa smukła, podłużna
  • nos i kości policzkowe mocno zarysowane
  • dobrze zbudowane ciało, szeroka klatka piersiowa
  • ma długie łapy i ogon

Historia[edytuj]

Pierwszy sfinks urodził się w miocie zwykłych kotów krótkowłosych w 1966 w Toronto w Kanadzie (nie była to pierwsza bezwłosa mutacja, pod koniec XIX wieku hodowano przez krótki czas rasę zwaną "meksykańskim kotem bezwłosym"). Przez wiele lat hodowcy europejscy i północnoamerykańscy prowadzili selektywną hodowlę bezwłosych kotów. Tak powstała rasa, którą znamy dziś.

Natychmiast wzbudziła zainteresowanie hodowców, którzy zapragnęli mieć tego rodzaju egzotycznego kota. We wczesnych latach 70. rozpoczęto w Holandii pierwsze programy hodowli nowej rasy. Ścisła współpraca hodowców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Holandii szybko poszerzyła początkowo niewielki materiał hodowlany. Pierwszy sfinks został zarejestrowany przez amerykańskie The Cat Fanciers’ Association (CFA) w lutym 1998.

Budowa[edytuj]

Skóra kota przypomina w dotyku zamsz. Na pyszczku, uszach, stopach, ogonie i grzbiecie pojawia się delikatny meszek.

Sfinks ma średnich rozmiarów ciało, dość wydłużone, z szeroką, dobrze wykształconą klatką piersiową i silnie uwydatnionym brzuchem, co wywołuje wrażenie jakby zawsze były najedzone. Są dobrze umięśnione i mają mocną budowę kości. Kończyny mają właściwe proporcje w stosunku do reszty ciała, również są dobrze umięśnione, tylne nieco dłuższe od przednich. Zakończenie łap jest owalne z długimi i wysmukłymi palcami, opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras.

Głowa jest średniej wielkości, o kształcie spłaszczonego klina z harmonijnymi zaokrągleniami (kształt przypomina cytrynę). Nos jest średniej długości z silnym zagłębieniem u nasady. Oczy duże i szeroko rozwarte są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie. Powinny być zielone lub brązowe jak orzechy laskowe. Uszy są duże i sterczące, szerokie u nasady. Powinny być osadzone nie za wysoko i nie za nisko, raczej nieowłosione, zwłaszcza wewnątrz małżowiny usznej.

Skóra sfinksów jest w dotyku ciepła, w niektórych miejscach, takich jak okolice barków, stawów tylnych kończyn oraz szyi i głowy, wyraźnie pofałdowana. Im więcej sfinks ma fałd na skórze, tym cenniejszy jest dla hodowli. Szczątki futra na końcu ogona lub na brzuchu są dopuszczalne. Większość sfinksów wcale nie ma wąsów, u niektórych są ich resztki.

Sfinksy są bardzo płodne, jednak wychowanie potomstwa wymaga dużego zaangażowania hodowcy.