Sieczkarnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ręczna sieczkarnia
Sieczkarnia, na pierwszym planie przekładnia umożliwiająca wybór długości sieczki
Sieczkarnia stacjonarna napędzana silnikiem spalinowym

Sieczkarniamaszyna rolnicza służąca do cięcia słomy, trawy, kukurydzy i innych roślin pastewnych na sieczkę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sieczkarnie pojawiły się w XIX wieku i wyparły ręczne narzędzia podobne do kosy służące do robienia sieczki zwane rzezakiem. Tradycyjne sieczkarnie są oparte na idei rzezaka, w którym wprowadzono mechanizm obrotowego ruchu noża i mechanizm podający materiał do rozdrobnienia. Obecnie są głównym mechanizmem w maszynach do zbioru i rozdrabniania roślin na pasze, maszyny te zwane są sieczkarniami. Są także dodatkowym wyposażeniem innych maszyn do zbioru lub niszczenia roślin.

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniamy sieczkarnie: samojezdne, polowe, przyczepiane do ciągnika, albo stacjonarne napędzane ręczne korbą, kieratem lub silnikiem elektrycznym. Mogą być też częścią kombajnu.

Tradycyjna sieczkarnia składa się z:

  • koryta – zwykle drewnianego, w którym układa się cięte surowce;
  • zespołu podającego – zwykle składającego się z dwóch walców o zębatej powierzchni, górny jest dociskany do przesuwanego surowca dźwignią z obciążnikiem;
  • zespołu tnącego – zwykle to para noży tnąca surowiec;
  • zespołu napędzającego – to zwykle korba do ręcznego obracania przez człowieka lub kuta końcówka do podłączenia do kieratu;
  • koła zamachowego.

Długość ciętej sieczki można regulować, najczęściej w granicach 5-80 mm.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]