Skënderbeg (1918)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skënderbeg
Trałowce typu FM w służbie PMW
Trałowce typu FM w służbie PMW
Klasa trałowiec (kanonierka)
Typ FM
Historia
Stocznia Frerichswerft, Nordenham
Wodowanie 1918
 Kaiserliche Marine
Wejście do służby grudzień 1918
Wycofanie ze służby grudzień 1919
 Albania
Nazwa Skënderbeg
Wejście do służby 1922
Wycofanie ze służby 1935
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 170 ton
pełna: 193 t
Długość 43 metry całkowita
41,8 m na KLW
Szerokość 6 m
Zanurzenie normalne: 1,4 m
całkowite:1,68 m
Materiał kadłuba stal
Napęd
silnik parowy potrójnego rozprężania, 1 kocioł, moc 600 KM
2 śruby
Prędkość 14 węzłów
Zasięg 650 Mm przy prędkości 14 węzłów
Uzbrojenie
1 działo kal. 88 mm L/30 C/08
Wyposażenie
trał
Załoga 35

Skënderbegalbański trałowiec (klasyfikowany też jako kanonierka) z okresu międzywojennego. Zamówiony został dla Kaiserliche Marine jako dwudziesta trzecia jednostka typu FM pod nazwą SMS FM 23, jednak nie zdążono go wykończyć przed końcem I wojny światowej. Został zwodowany w 1918 roku w stoczni Frerichswerft w Nordenham i w grudniu 1918 roku przyjęto go do służby, która trwała do grudnia 1919 roku. W 1922 roku jednostka została zakupiona przez Albanię i weszła w tym samym roku w skład Marynarki Wojennej. Okręt został skreślony z listy floty w 1935 roku.

Projekt i budowa[edytuj]

SMS[a] FM 23 był jednym z kilkudziesięciu małych przybrzeżnych trałowców typu FM (niem. Flachgehende Minensuchboote), będących zmniejszoną wersją pełnomorskich trałowców typu M[1].

FM 23 zbudowany został w stoczni Frerichswerft w Nordenham na zamówienie Kaiserliche Marine[2]. Został zwodowany w 1918 roku, a do służby wszedł już po zakończeniu działań wojennych, w grudniu 1918 roku[2].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj]

Okręt był małym, wykonanym ze stali przybrzeżnym trałowcem[1]. Długość całkowita wynosiła 43 metry (41,8 m na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość 6 metrów i zanurzenie 1,4 metra (maksymalne 1,68 metra)[2][3]. Wyporność standardowa wynosiła 170 ton, zaś pełna 193 tony[1][2]. Okręt napędzany był przez maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 600 koni mechanicznych (KM), do której parę dostarczał jeden kocioł typu Marine[1][2]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14 węzłów[1][2]. Okręt zabierał zapas 32 ton węgla[2], co zapewniało zasięg wynoszący 650 Mm przy prędkości 14 węzłów[4].

Pierwotne uzbrojenie jednostki stanowiło jedno działo pokładowe kal. 88 mm L/30 C/08[1][2]. Wyposażenie uzupełniał trał[2]; okręt był też przystosowany do stawiania min[5][b]. Załoga okrętu składała się z 35 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2].

Służba[edytuj]

Po wycofaniu okrętu ze służby w Kaiserliche Marine w grudniu 1919 roku, trałowiec został zakupiony przez Albanię (wraz z bliźniaczą jednostką „Shqipëria”) i w 1922 roku wcielono go do służby w Forca Detare Shqiptare pod nazwą „Skënderbeg”[2][c]. Okręt był klasyfikowany jako kanonierka[4]. Jednostka została skreślona z listy floty w 1935 roku[6].

Uwagi

  1. SMS – Seiner Majestät Schiff – Okręt Jego Mości.
  2. Nic nie wiadomo o ewentualnych zmianach w uzbrojeniu jednostki podczas służby pod banderą albańską.
  3. Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921 oraz J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat podają, że okręt otrzymał nazwę „Sqenderbeg”[1][3], zaś Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946 – „Skenerbeg”[6].

Przypisy

  1. a b c d e f g h Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 187.
  2. a b c d e f g h i j k Ivan Gogin: "FM" type coastal minesweepers (1918-1919) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-02-13].
  3. a b J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 567.
  4. a b Ivan Gogin: SHQIPNÍA gunboats (1918-1922/1925) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-02-13].
  5. John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 122.
  6. a b Robert Gardiner, Roger Chesneau: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. London: 1980, s. 424.

Bibliografia[edytuj]