Smok Heighwaya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dragon curve animation.gif
Smok Heighwaya
Cztery smoki, wychodzące z jednego punktu, wypełniają płaszczyznę.

Smok Heighwaya, Hartera-Heighwaya (także smok z Parku Jurajskiego) był badany po raz pierwszy przez Johna Heighwaya, Bruce’a Banksa i Williama Hartera z NASA. Fraktal ten został spopularyzowany przez Martina Gardnera w jego dziale Mathematical Games (pol. Gry Matematyczne) w Scientific American w roku 1967. Wiele jego własności zostało po raz pierwszy opublikowanych przez Chandlera Davisa oraz Donalda Knutha. Fraktal ten pojawił się w powieści Michaela Crichtona Jurassic Park.

Smok Heighwaya może być zdefiniowany jako atraktor następującego IFS (systemu funkcji zwężających) zapisanego w notacji zespolonej:

.

Opisać go można też następująco za pomocą systemu Lindenmayera:

  • kąt 90°,
  • ciąg początkowy FX,
  • zasady zastępowania:
    • X X+YF+
    • Y -FX-Y.

Materiały zewnętrzne[edytuj]