Solenoid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy cewki indukcyjnej. Zobacz też: inne znaczenia.
Solenoid
Linie pola magnetycznego w solenoidzie (widok przekroju)

Solenoidcewka powietrzna (bez rdzenia magnetycznego) o jednej warstwie uzwojenia, służąca do wytwarzania jednorodnego pola magnetycznego[1].

Stosowany jest tam, gdzie wymagane są niewielkie indukcyjności lub wysokie napięcia.

Wartość natężenia pola magnetycznego w długim solenoidzie (to znaczy takim, którego długość jest dużo większa niż jego średnica) jest opisana równaniem[1]:

gdzie:

  • H – natężenie pola [A/m]
  • N – liczba zwojów cewki (jedn. bezwymiarowa)
  • Inatężenie prądu elektrycznego płynącego przez cewkę [A]
  • L – długość cewki [m]

Wewnątrz solenoidu pole jest relatywnie duże, natomiast na zewnątrz pole jest małe, dla nieskończenie długiego solenoidu pole na zewnątrz byłoby równe zero. Linie pola przebiegają podobnie jak w magnesie sztabkowym.

W języku angielskim terminem solenoid nazywa się niekiedy cały elektromagnes.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b David J. Griffiths, Introduction to Electrodynamics.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksy Brodowski, Jerzy Chabłowski, Jerzy Auerbach: Radio i Telewizja. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1971, s. 341.