Solenoid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy cewki indukcyjnej. Zobacz też: inne znaczenia.
Solenoid
Linie pola magnetycznego w solenoidzie (widok przekroju)

Solenoidcewka powietrzna (bez rdzenia magnetycznego) o jednej warstwie uzwojenia, służąca do wytwarzania jednorodnego pola magnetycznego. Stosowany jest tam, gdzie wymagane są niewielkie indukcyjności lub wysokie napięcia.

Wartość natężenia pola magnetycznego w długim solenoidzie (to znaczy takim, którego długość jest dużo większa niż jego średnica) jest opisana równaniem:

Parser nie mógł rozpoznać (MathML z przejściem w SVG lub PNG (zalecane dla nowoczesnych przeglądarek i narzędzi zwiększenia dostępności): Nieprawidłowa odpowiedź („Math extension cannot connect to Restbase.”) z serwera „/mathoid/local/v1/”:): {\displaystyle H = \frac{N \cdot I}{L}} [1]

gdzie:
H – natężenie pola [A/m]
N – liczba zwojów cewki (jedn. bezwymiarowa)
Inatężenie prądu elektrycznego płynącego przez cewkę [A].
L - długość cewki [m]

Wewnątrz solenoidu pole jest relatywnie duże, natomiast na zewnątrz pole jest małe, dla nieskończenie długiego solenoidu pole na zewnątrz byłoby równe zero. Linie pola przebiegają podobnie jak w magnesie sztabkowym.

W języku angielskim terminem solenoid nazywa się niekiedy cały elektromagnes.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. David J. Griffiths, Introduction to Electrodynamics.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksy Brodowski, Jerzy Chabłowski, Jerzy Auerbach: Radio i Telewizja. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1971, s. 341.