Stałość (fitosocjologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stałość fitosocjologiczna gatunku (S) – cecha syntetyczna gatunku oznaczana w fitosocjologi. Określa względną częstość występowania danego gatunku w obrębie syntaksonu. Wyraża się ją w procentach fitocenoz, w których występuje dany gatunek w stosunku do ogólnej liczby fitocenoz zaliczonych do danego syntaksonu[1].

Często wyraża się stałość w pięciostopniowej tzw. skali stałości (I-V):

  • I - 1-20 % wystąpień
  • II - 21-40 %
  • III - 41-60 %
  • IV - 61-80 %
  • V - 81-100 %

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 29-30. ISBN 978-83-01-14439-5.