Stanisław Broniowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Broniowski (lub Broniewski) herbu Tarnawa[1] (ur. 1507, zm. 8 listopada 1582) – chorąży przemyski w latach 1546-1551, koniuszy przemyski w latach 1555-1574, starosta barski w latach 1574-1582, dworzanin konny Zygmunta II Augusta w 1548 roku, rotmistrz jazdy obrony potocznej w 1558 roku[2].

Był trzecim synem Marcina, burgrabiego krakowskiego i rycerza Grobu Pańskiego w Jerozolimie, starosty lubaczowskiego i właściciela dóbr w Potyliczach i Bieździedzy. Stanisław został włączony do służby dyplomatycznej stosunkowo szybko, gdyż w 1545 r. jako dworzanin króla Zygmunta Starego był wysyłany do Konstantynopola z misjami mediacyjnymi i przekonania Turków o odstąpieniu od budowy umocnień granicznych Polski. Z tego okresu powstało dzieło "Tartariae descriptio" (Opis Tatarii). Dalsze lata spędził w oddziałach rycerskich, które w chanacie krymskim brały udział w licznych potyczkach gr anicznych. Po zakończeniu służby stał się hojnym darczyńcą dla zakonów.[3]. W Bieździedzy często gościła jego córka, Barbara, żona Łukasza Górnickiego, autora Dworzanina Polskiego. Został pochowany w krużgankach krakowskich franciszkanów. Na nagrobkowej chorągwi widnieje napis: "Generosus Stanislaus Broniewski de Bezdziedza"[4]

Przypisy

  1. Adam Boniecki, Herbarz polski, tom II, Warszawa 1900, s.139
  2. Marek Ferenc, Dwór Zygmunta Augusta. Organizacja i ludzie, Oświęcim 2014, s. 207.
  3. Kacper Niesiecki, Herbarz Polski, s. 307-309
  4. A. i S. Cercha, Pomniki Krakowa, t. 2, k. 173 i s. 227