Stare urządzenie polskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stare urządzenie polskie – szyk bojowy jazdy, który ukształtował się na przełomie XV i XVI wieku.

Centrum szyku tworzyła jazda ciężkozbrojna, występująca w dwóch hufcach: czelnym (przednim) i walnym (tylnym). Na skrzydłach, czyli w tzw. hufcach posiłkowych, występowała jazda lekkozbrojna.

W II połowie XVI wieku „stare urządzenie polskie” zostało przekształcone w szyk ogólnowojskowy poprzez włączenie oddziałów piechoty i artylerii między hufce jazdy.

Bibliografia[edytuj]

  • Leonard Ratajczyk, Historia wojskowości, Wyd. MON, Warszawa 1980.