Streetworking

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Streetworking (praca prowadzona na ulicy, pedagogika ulicy) stanowi przykład metody „outreach” (wyjście - sięganie - poza - do), czyli pracy poza instytucjami, w środowisku przebywania klienta. Jest to innowacyjna forma pracy socjalnej, która stała się ostatnio popularną w zinstytucjonalizowanej pomocy państwa nad osobami zmarginalizowanymi. Metoda ta, poprzez swoje zindywidualizowanie, ukierunkowanie na zasoby i potrzeby klienta, a także elastyczność i niezinstytucjonalizowanie, umożliwia pomaganie ludziom dotychczas izolowanym, odtrącanym i niezauważanym. Pozwala na docieranie ze wsparciem do wielu grup społecznych, m.in. prostytutek, dzieci, młodzieży, narkomanów, osób bezdomnych – w miejscach ich przebywania (ulicach, klubach, wybranych dzielnicach miast).

Etapy działań[edytuj]

  • Etap pierwszy: Badania środowiska. Etap polegający na zapoznaniu się z terenem działań (wiedza społeczna, ekonomiczna, kulturowa, historyczna) poprzez studium teoretyczne i praktyczne.
  • Etap drugi: Obecności w środowisku.. Etap polegający na bezpośredniej obserwacji terenu działań, z wyłączeniem interwencji. Działania te mają na celu asymilację z kulturą danego środowiska.
  • Etap trzeci: Zapoznania/Przedstawienia. Etap ujawnienia i doprecyzowania swojej roli w środowisku lokalnym.
  • Etap czwarty: Budowania więzi. Etap nawiązywania kontaktów i więzi interpersonalnych z osobami do których kierowane są działania pomocowe.
  • Etap piąty: Wsparcie i interwencja. Etap pracy właściwej polegającej na organizacji działań pomocowych i interwencyjnych, uwzględniając zarówno wsparcie indywidualne jak i działania grupowe czy wspólnotowe.

Nazewnictwo[edytuj]

W praktyce spotkać można się z wieloma nazwami określającymi pracę typu outreach. Nazwy związane są z indywidualną historią i kontekstem kulturowym kraju lub lokalnymi tradycjami. Nazwa Streetworking pozostaje w użyciu najczęściej, niemniej jednak spotkać można się również z takimi określeniami jak: pedagog ulicy, często stosowane w Polsce; wychowawca uliczny, stosowane w krajach francuskojęzycznych i hiszpańskojęzycznych czy nauczyciel uliczny, które dominujące we Włoszech. W Kanadzie (Quebec) spotyka się dwa określenia terminu streetworking: "travail de rue", który odnosi się do pracy w takich przestrzeniach społecznych jak bary, squaty i mieszkania oraz "travail de milieu" związany z pracą w zinstytucjonalizowanych przestrzeniach (szkoły, zakłady). W krajach angielskojęzycznych, obok terminu streetworking, funkcjonują terminy: outreach work, który związany jest z pracą uliczną skoncentrowaną na konkretnych usługach; detached work, który jest związany z pracą na wszystkich płaszczyznach życia swoich grup docelowych; a także street-based work, który jest typem pracy ulicznej, w której działania się realizowane tylko na ulicy.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  1. Szczypior E., Meller A., Standard Streerworkingu, [w:] Podręcznik Od ulicy do samodzielności życiowej. Standardy społecznej i zawodowej (re)integracji osób bezdomnych w sześciu sferach, Pomorskie Forum na rzecz Wychodzenia z Bezdomności, Gdańsk 2008, s.71
  2. Pomorskie Forum na rzecz Wychodzenia z Bezdomności
  3. Kowalewski M., Streetworking jako uzupełnienie systemowych działań pomocowych dla osób bezdomnych
  4. Jakubiec S., Streetworking, jako alternatywna forma pomocy społecznej
  5. Luis Helder Santos, Moussa Sow, Per Arne Skjeggestad, Graeme Tiffany, Bernard Heckel, Henning Pedersen, Międzynarodowy przewodnik metodologiczny po streetworkingu na świecie

Linki zewnętrzne[edytuj]