Supernumerariusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Supernumerariusz (łac. supernumerarius) – występujące w wielu krajach określenie na osoby nadliczbowe, np. w różnego rodzaju organizacjach, pośród odznaczonych niektórymi orderami i w wojsku.

Nazewnictwo to jest całkowicie świeckie. Nazwy numerariusz, numeraria, supernumerariusz i supernumeraria mają swe źródło w hiszpańskiej terminologii urzędniczej i akademickiej[potrzebne źródło].

Wojsko[edytuj | edytuj kod]

W wojsku XVIII-wiecznej Rzeczypospolitej Obojga Narodów słowo numerariusz dotyczyło oficerów i oznaczało nadetatowy[1].

Również w XIX-wiecznej Szwecji określało się tak nadliczbowych oficerów, ale także pracowników administracji – (szw.) surnumerär[2].

Falerystyka[edytuj | edytuj kod]

Od 1783 roku do hiszpańskiego Orderu Karola III dodano nową, najniższą, trzecią klasę Kawalerów Supernumerariuszy – (hiszp.) Caballeros Supernumerarios[3].

Tak samo nazwana została najniższa, trzecia klasa Orderu Guadalupe nadawana była w latach 1822-1823 w końcowym okresie I Cesarstwa Meksyku[4].

W Wielkiej Brytanii poza panującym monarchą, następcą tronu i 24. kawalerami lub damami Orderu Podwiązki, pozostali, dodatkowi odznaczani członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej i zagraniczni monarchowie to kawalerowie lub damy Supernumerariusze – (ang.) supernumerary knights and ladies[5].

Organizacje[edytuj | edytuj kod]

Supernumerariusze to również świeccy członkowie Opus Dei, stanowiący większość jego członków (obecnie około 70%). Najczęściej są to zamężne kobiety i żonaci mężczyźni. Podstawową częścią ich misji jest "uświęcenie obowiązków rodzinnych i zawodowych"[6].

Fragment książki Johna Allena "Opus Dei":

Supernumerariusze i supernumerarie są mniej dyspozycyjni, ponieważ są nimi zwykle małżonkowie lub ludzie mający rozmaite rodzinne lub inne osobiste zobowiązania (nie jest wymagane życie w stanie małżeńskim). Żyją we własnych mieszkaniach, a nie w ośrodkach Opus Dei. Oboje, mąż i żona mogą być supernumerariuszami, ale wcale nie muszą; jest mnóstwo małżeństw, w których supernumerariuszem jest tylko jedno z małżonków. Supernumerariusze korzystają z duchowego kierownictwa sprawowanego przez numerariusza Opus Dei, często dyrektora najbliższego ośrodka, a ich spowiednikami w zasadzie są księża z Opus Dei. Wprawdzie opinię publiczną ekscytują głównie numerariusze, ale członkowie mówią, że tak naprawdę "działania" prowadzą supernumerariusze i supernumerarie , bo zakładanie szkół i instytucji charytatywnych nie jest głównym celem Opus Dei – podstawowym zadaniem jest przekształcanie powszedniego życia. Jeden z członków ujął to tak: "Nigdy nie zrozumiesz Opus Dei, póki w twojej wyobraźni nie zarysuje się obraz mamy wiozącej dzieciaki poobijanym kombi na trening piłkarski". Od supernumerariuszy oczekuje się finansowego wsparcia w postaci składek na przedsięwzięcia Opus Dei. (...) Niektórzy supernumerariusze dają więcej, wielu płaci mniej. Wprawdzie supernumerariusze są członkami Opus Dei, ale nadal należą do swych diecezji i parafii. Wielu członków Opus Dei działa aktywnie w radach parafialnych, inni są ministrantami, lektorami, kierują parafialnymi grupami młodzieżowymi itp.[7]

Przypisy

  1. Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki: Oficerowie wojska Koronnego 1777-1794. Spisy. Sztaby i kawaleria, Część 1. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2002, s. 365.
  2. Nordic Familjebok Konversationslexikon och Realencyklopedi. T. 15. 1891, s. 916. (szw.)
  3. Jean-Fran-cois Bourgoing: Imagen de la moderna España. San Vincente: Universidad de Alicante, 2012, s. 244. (hiszp.)
  4. Constituciones de la Imperial Orden de Guadalupe. Meksyk: Alejandro Valdes, 1822. (hiszp.)
  5. Francis Eddyson Unankah: Dealing with the four horns. Bloomington: AuthorHouse, 2012, s. 94. (ang.)
  6. Leksykon Kościoła katolickiego w Polsce. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 2003, s. 315.
  7. John Allen: Opus Dei, Warszawa 2006