Szczury tunelowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żołnierz opuszczany jest w głąb tunelu w czasie „Operacji Oregon” w 1967
Szczury tunelowe przygotowują wysadzenie wejścia do tunelu
Część systemu tuneli w Củ Chi

Szczury tunelowe (ang. Tunnel rats) – grupy żołnierzy armii amerykańskiej, armii australijskiej i armii nowozelandzkiej podczas wojny w Wietnamie, których zadaniem było zapuszczanie się w głąb sieci tuneli Wietkongu. Musieli posiadać odpowiednie predyspozycje: bardzo odporną psychikę, być pozbawieni klaustrofobii, drobną budowę ciała i dużą sprawność fizyczną, a za uzbrojenie posiadali najczęściej pistolet, nóż i latarkę[1].

Powstanie tuneli i jednostek szczurów tunelowych[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze kompleksy podziemnych bunkrów i tuneli powstały już podczas I wojny indochińskiej w latach 1946-1954. Od połowy lat 60. podczas wojny wietnamskiej tunele były intensywnie rozbudowywane. Urządzono w nich magazyny amunicji, szpitale, warsztaty i koszary. Wykopane w gliniastej ziemi komnaty i tunele były niezwykle trwałe. Wejścia do nich były zamaskowane. Niektóre z nich były fałszywymi wejściami ze znajdującą się za nimi pułapką, np.: zaostrzone pale bambusowe czy miny[1].

Piechota amerykańska szybko zauważyła pojawiających się znikąd partyzantów, którzy po krótkim ostrzale jakby zapadali się pod ziemię. Odkryto zamaskowane wejścia do tuneli i zaczęto je penetrować. Wielu amerykańskich żołnierzy podczas przeszukiwania tuneli wpadało w panikę i strzelając bez odpowiedniej kontroli raniła i zabijała więcej własnych żołnierzy niż partyzanci. Bombardowania lotnicze nie zdały egzaminu. Kilkumetrowej grubości sklepienia wytrzymywały wybuchy bomb stukilogramowych. Wrzucanie przez odkryte wejście granatów, czy pojemników z gazem też okazało się bezskuteczne. Zmusiło to Amerykanów do wyselekcjonowania i odpowiedniego wyszkolenia małych grup bojowych prowadzących eksplorację tuneli. Uczono ich podstawowych konstrukcji tuneli, specjalnych form poruszania się, skradania się i odnajdywania drogi w takich systemach, aż do podjęcia bezpośredniej walki z ukrytym wrogiem[1][2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Mateusz "Biszop" Biskup, Śladami zapomnianych bohaterów w rozdziale: Szczury tunelowe, Poznań: Vesper, 2011, s. 410-413, ISBN 978-83-7731-052-6.
  2. Die Tunnel von Cu Chi. www.spiegel.de. [dostęp 2021-11-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]