Szkło hialitowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wazonik i butelki apteczne ze szkła hialitowego z XIX wieku ze zbiorów Muzeum Farmacji w Poznaniu

Szkło hialitowe – rodzaj szkła. Cechą charakterystyczną szkła hialitowego jest jego czarna lub czerwona barwa i brak przezroczystości[1].

Jego wynalazcą był Georges Bouquoy, znany również jako Jiří Buquoy[1] – arystokrata czeski mający wykształcenie matematyczno-przyrodnicze. W 1817 i 1819 roku technika produkcji tego szkła została przez niego opatentowana[1]. Szkło to produkowane było w latach 1820-1830 w należących do Georges'a Bouquoy hutach szkła, które znajdowały się w południowych Czechach.

W epoce popularności stylu biedermeier wyroby produkowane z tego szkła były bardzo poszukiwane i cenione. Były to przede wszystkim przedmioty dekoracyjne takie jak: wazony, flakony czy pucharki, choć produkowano zeń również drobne przedmioty użytkowe: szklanki, talerzyki, filiżanki, czy nawet całe serwisy.

Wyroby ze szkła hialitowego zazwyczaj ozdabiane były poprzez szlifowanie i złocenie. Była to zarówno ornamentyka abstrakcyjna, jak i przedstawienia figuralne wzorowane na motywach dalekowschodnich (chinoiserie).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Hyalith (ang.). Corning Museum of Glass. [dostęp 2018-03-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych pod red. Stefana Kozakiewicza, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976, bez ISBN