Szkolna skala ocen w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szkolna skala ocen w Polsce – w oświacie w Polsce sześciostopniowa cyfrowa skala ocen obowiązuje tylko przy ocenianiu rocznym, końcowym oraz semestralnym[1] począwszy od II etapu edukacyjnego, to jest klasy IV. W klasach 1-3 szkoły podstawowej stosuje się ocenę opisową. Sposób oceniania bieżącego oraz śródrocznego określają statuty szkół.

Skala sześciostopniowa nie obejmuje szkoły wyższej. Osoba kształcąca się na studiach otrzymuje oceny w 4 stopniowej skali; tj od 2 (niedostateczny, stopień negatywny) do 5 (bardzo dobry); stosuje się też oceny 3+ i 4+.

W II połowie XX w. w Polsce we wszystkich rodzajach szkół publicznych oraz stopniach nauczania obowiązywała czterostopniowa skala obejmująca następujące oceny: stopień bardzo dobry – 5, stopień dobry – 4, stopień dostateczny – 3, stopień niedostateczny – 2.

Od 1991 roku[2] powyższa skala została poszerzona, dodano ocenę 1 (niedostateczną) i ocenę 6 (celującą). Ocena 2 stała się od tej chwili oceną pozytywną o nazwie mierna (od roku szkolnego 1999/2000 zmieniono nazwę oceny 2 na dopuszczająca).

Dla wszystkich szkół podstawowych, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych dla oceniania rocznego, semestralnego i końcowego, skala ocen jest następująca[3]:

  • stopień celujący – 6
  • stopień bardzo dobry – 5
  • stopień dobry – 4
  • stopień dostateczny – 3
  • stopień dopuszczający – 2
  • stopień niedostateczny – 1.

Oceny od 2 do 6 są pozytywne, ocena 1 jest negatywna.

Od roku 1999 szkoły mają obowiązek stosowania skali ocen 1-6 do klasyfikacji rocznej i końcowej (na zakończenie danej szkoły) oraz wpisywania na świadectwach promocyjnych i ukończenia szkoły. Powyższa skala nie jest stosowana jedynie w klasyfikacji rocznej oraz śródrocznej w klasach I-III szkoły podstawowej. Uczniowie tych klas otrzymują oceny opisowe.

Szkoła ma prawo ustalić inną skalę ocen dla oceniania bieżącego oraz klasyfikacji śródrocznej. Skala i formy oceniania są określane w wewnątrzszkolnym systemie oceniania, który jest częścią statutu szkoły. W praktyce jednak w większości polskich szkół stosuje się również w ocenianiu bieżącym oceny w skali 1-6, jednak dopuszcza także oceny z plusem lub minusem. Czasem spotyka się także oceny z dwoma minusami, najczęściej jest to ocena dopuszczająca (2=), nieformalny stopień zaliczający.

Aby uczeń otrzymał promocję do następnej klasy, musi uzyskać ocenę dopuszczającą (2). W przypadku uzyskania oceny niedostatecznej (1) uczeń ma prawo zdawać egzamin poprawkowy lub uzyskać prawo do warunkowej promocji. Egzaminu poprawkowego nie zdają uczniowie klas programowo najwyższych. Jeżeli uczeń nie zdał egzaminu poprawkowego albo do niego nie przystąpił (chyba że nieobecność była usprawiedliwiona i wyznaczono drugi termin egzaminu poprawkowego), albo otrzymał ocenę niedostateczną z więcej niż 2 przedmiotów, nie otrzymuje promocji i powtarza klasę. Rada pedagogiczna może wyrazić zgodę na egzamin poprawkowy z 2 przedmiotów w uzasadnionych przypadkach (np. długotrwała choroba)[4].

Jednakże w szkole artystycznej uczeń otrzymuje promocję do klasy programowo wyższej, a w przypadku szkoły policealnej – na semestr programowo wyższy, jeżeli otrzymał roczne oceny klasyfikacyjne wyższe od stopnia dopuszczającego z następujących zajęć edukacyjnych:

  • w ogólnokształcącej szkole muzycznej I stopnia i szkole muzycznej I stopnia:
    • rytmika z kształceniem słuchu,
    • kształcenie słuchu,
    • kształcenie słuchu z audycjami muzycznymi,
    • podstawy kształcenia słuchu,
    • instrument główny,
    • zespół instrumentalny;
  • w ogólnokształcącej szkole muzycznej II stopnia i szkole muzycznej II stopnia:
    • kształcenie słuchu,
    • kształcenie słuchu jazzowe,
    • instrument główny – w specjalnościach instrumentalistyka i instrumentalistyka jazzowa i rozrywkowa,
    • śpiew – w specjalnościach wokalistyka, wokalistyka jazzowa i wokalistyka estradowa,
    • rytmika – w specjalności rytmika,
    • improwizacja – w specjalności rytmika,
    • lutnictwo – w specjalności lutnictwo;
  • w szkole plastycznej i policealnej szkole plastycznej:
    • rysunek i malarstwo,
    • specjalizacja artystyczna[5].

Zachowanie[edytuj]

Niezależnie od skali stopniowej oceniającej poziom przyswojonej wiedzy wyróżnia się skalę ocen z zachowania, na którą składają się przymiotniki określające rodzaj zachowania. Nie powinna być ona utożsamiana z liczbami 1-6 charakteryzującymi poziom osiągnięć edukacyjnych.

Oceny z zachowania (od najwyższej do najniższej):

  • wzorowe
  • bardzo dobre
  • dobre
  • poprawne
  • nieodpowiednie
  • naganne.

Zachowanie słuchacza w szkole policealnej, szkole dla dorosłych i studenta w szkole wyższej nie podlega ocenie.

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]