Szyfr bifid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szyfr bifid, szyfr dwudzielnyszyfr został zaprezentowany w 1895 roku przez francuskiego kryptologa Felixa Delastelle we "Francuskim Przeglądzie Inżynierii Lądowej" (French Revue du Génie civil ) pod nazwą "Nowoczesna Kryptografia" (Cryptographie Nouvelle). Jest połączeniem szyfru podstawieniowego z szyfrem przestawieniowym.

Algorytm[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym elementem szyfru bifid jest klasyczna szachownica Polibiusza. O ile jednak szyfrowanie przy jej pomocy polega na prostym zastąpieniu liter dwucyfrowymi liczbami – współrzędnymi komórek tabeli, w których się te litery znajdują, to bifid dodaje do tego następny etap – przestawienie.

  1 2 3 4 5
1 A B C D E
2 F G H I/J K
3 L M N O P
4 Q R S T U
5 V W X Y Z

Przykładem jest słowo WIKIPEDIA. Zaszyfrowane tylko szachownicą będzie ciągiem cyfr:
52 24 25 24 35 15 14 24 11

W pierwszym etapie szyfrowania szyfrem bifid współrzędne liter tekstu jawnego zapisywane są nie w wierszu, ale w kolumnach:

W I K I P E D I A
5 2 2 2 3 1 1 2 1
2 4 5 4 5 5 4 4 1

Następnie cyfry szyfru przepisuje się z tabeli poziomo w jeden wiersz, dzieli na dwucyfrowe grupy i przy pomocy tej samej szachownicy zamienia ponownie w litery otrzymując tekst zaszyfrowany:

52 22 31 12 12 45 45 54 41
W G L B B U U Y Q

Drugi etap szyfrowania usuwa związki między parami cyfr i zaszyfrowanymi literami, co bardzo utrudnia kryptoanalizę. Delastelle udoskonalił ten szyfr w postaci bardziej skomplikowanego szyfru trifid.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Kahn: Łamacze kodów. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 2004. ISBN 83-204-2746-0.