Teoria rozwoju gospodarczego Schumpetera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Joseph Schumpeter próbował zdynamizować statyczny model gospodarki rynkowej, spowodowało to rozwój paradygmatu neoklasycznego. Schumpeter dowiódł, że główną przyczyną rozwoju gospodarczego są siły wewnętrzne, a nie czynniki zewnętrzne. Istotne jest spełnienie trzech warunków, które stanowią określoną całość:

  1. istnienie twórczego przedsiębiorcy (główna siła rynkowa; odpowiedzialny za maksymalizację nadwyżki siła innowacji);
  2. innowacje (wprowadzane przez przedsiębiorców; np. nowe produkty, technologie, nowe rozwiązania);
  3. kredyt (przedsiębiorca nie ma obowiązku korzystać z własnego kapitału, powinien wykorzystać kredyt bankowy).

Teoria rozwoju gospodarczego Schumpetera krytykowała ujęcie neoklasyczne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J.Schumpeter, "Teorie rozwoju gospodarczego", PWN Warszawa 1960