Joseph Schumpeter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joseph Alois Schumpeter
Joseph Schumpeter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1883
Triesch (obecnie Třešť)
Data śmierci 8 stycznia 1950
Zawód ekonomista (ekonomia klasyczna: szkoła austriacka, szkoła historyczna)

Joseph Alois Schumpeter (ur. 8 lutego 1883 w Triesch, zm. 8 stycznia 1950) – austriacki ekonomista.

Życiorys[edytuj]

Studiował pod kierunkiem Eugena von Böhm-Bawerka, na wydziale prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego. Później wykładał na uniwersytetach w Czerniowcach i w Grazu. W latach 1919–1920 był ministrem finansów trapionej powojennym kryzysem Austrii, w latach 1920–1924 – prezes Biedermann Banku. W latach 1925–1932 wykładowca Uniwersytetu w Bonn. Od roku 1932 aż do śmierci wykładał w Harvardzie.

Założyciel Towarzystwa Ekonometrycznego (1933), autor głośnej teorii wzrostu gospodarczego i cyklów koniunkturalnych indukowanych przez przełomowe innowacje, teorii postępującej transformacji kapitalizmu w socjalizm, historyk myśli ekonomicznej. Był zwolennikiem tezy o dominującej roli elit i wybitnych jednostek w rozwoju społeczno-gospodarczym. Stawił tezę, że demokracja to możliwość wyboru przez obywateli rządzącej elity. Dostrzegał pozytywny wpływ monopoli, a właściwie konkurencji monopolistycznej na gospodarkę, gdyż uważał, że to głównie wielkie korporacje stać na prowadzenie badań, które są jednym ze źródeł innowacji, będących motorem wzrostu gospodarczego.

Znani uczniowie i współpracownicy Schumpetera to m.in. Paul Samuelson, Paul M. Sweezy, Oskar Lange, James Tobin.

W 1986 powstało International Joseph A. Schumpeter Society, z siedzibą w Augsburgu.

Ważniejsze prace[edytuj]

  • Teoria rozwoju gospodarczego (1911)
  • Kryzys państwa podatków (1918)
  • Cykle koniunkturalne (1939)
  • Kapitalizm, socjalizm, demokracja (1942)
  • Historia analizy ekonomicznej (1950)

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Adam Glapiński „Kapitalizm, demokracja i kryzys państwa podatków”, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, Warszawa 2004