Titanic (film 1943)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy filmu z 1943 roku. Zobacz też: inne znaczenia słowa Titanic.
Titanic
Gatunek dramat, fabularny
Data premiery Ziemia 10 października 1943
Kraj produkcji  III Rzesza
Język niemiecki
Czas trwania 85 minut
Reżyseria Werner Klingler
Herbert Selpin
Scenariusz Walter Zerlett-Olfenius
Herbert Selpin
Główne role Sybille Schmitz
Hans Nielsen
Kirsten Heiberg
Muzyka Werner Eisbrenner
Zdjęcia Friedl Behn-Grund
Dystrybucja Universum Film AG

Titanic – niemiecki fabularny dramat filmowy, nakręcony w 1943, oparty częściowo o autentyczne wydarzenie zatonięcia „Titanica” w kwietniu 1912. Został wyreżyserowany przez Wernera Klinglera i Herberta Selpina. Ten ostatni podczas pracy nad filmem wyraził się pogardliwie o jednym z przywódców III Rzeszy, za co został aresztowany i wkrótce znaleziono go martwego w celi, a pracę nad filmem dokończył Klingler.

Ujęcia tonącego statku powstały w porcie w Gdyni (wówczas Gotenhafen). Kręcono je z udziałem niemieckiego statku pasażerskiego SS Cap Arcona.

Fabuła filmu a propaganda[edytuj | edytuj kod]

Film ma wyraźny podtekst propagandowy. Niemcy nakręcili go w czasie II wojny światowej by zdyskredytować swoich wrogów. Przedstawia Brytyjczyków jako ludzi skrajnie nieodpowiedzialnych, niekompetentnych i winnych katastrofy „Titanica”, a Niemców jako ludzi szlachetnych i dalekowzrocznych. Przykładowe fikcyjne zdarzenia to: przekupienie kapitana „Titanica” Edwarda Smitha przez prezesa White Star LineJosepha Bruce’a Ismaya, by ten zwiększył prędkość płynącego statku, nieczyste interesy jednego z najbogatszych pasażerów „Titanica” – Jana Jakuba Astora IV, zachowanie załogi podczas katastrofy i inne. W filmie występuje tylko jeden szlachetny człowiek – fikcyjny niemiecki oficer – Petersen, który nalegał na zmniejszenie prędkości i uważanie na góry lodowe, jednak był zupełnie ignorowany i karcony przez załogę. Gdy statek tonął, brytyjscy oficerowie byli niezdolni do podjęcia jakichkolwiek działań, podczas gdy Petersen pomagał pasażerom wydostać się na szalupach z tonącego statku. Niemcowi udało się przeżyć katastrofę, a następnie postawić prezesa Ismaya przed sądem. Sąd uniewinnił go jednak, zrzucając całą odpowiedzialność na nieżyjącego kapitana.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]