Uciąg na palu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zasada pomiaru uciągu
Przygotowania do próby uciągu

Uciąg na palu – jedna z podstawowych wielkości charakteryzujących holownik.

Jest to maksymalna siła, jaką wytwarza układ silnik–kadłub–śruba przy zerowej prędkości i z którą holownik może działać teoretycznie w sposób ciągły (praktycznie, ze względu na ograniczenia pracy silnika z maksymalną mocą, przez kilkanaście minut).

Dla holowników rzecznych uciąg wynosi kilka T (ton-siły), czyli kilkadziesiąt kN, natomiast potężne holowniki ratownicze i AHTS mogą mieć uciąg na palu wynoszący ponad 200 T, czyli 2000 kN (AHTS Far Samson, zbudowany w 2009, ma 423 T[1]).

Uciąg na palu wyznacza się na specjalnych stanowiskach. Próba musi być przeprowadzona przy dobrej pogodzie, na głębokości przekraczającej dziesięciokrotnie zanurzenie holownika. Linę holowniczą mocuje się do siłomierza, po czym statek napręża ją i pracuje pełną mocą. Po ustabilizowaniu się wskazań dokonuje się odczytu[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Far Samson (ang.). Farstad Shipping. [dostęp 2016-04-19].
  2. Bollard Pull, dieselduck