Uciąg na palu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zasada mierzenia uciągu, warunki idealne
Przygotowania do przeprowadzenia próby uciągu

Uciąg na palu (ang. bollard pull) – jedna z podstawowych wielkości charakteryzujących holownik.

Jest to siła, jaką wytwarza układ silnik-kadłub-śruba przy zerowej prędkości. Jest to maksymalna siła, z jaką może działać holownik w sposób ciągły (praktycznie, ze względu na ograniczenia w pracy silnika na maksymalnej mocy, przez kilkanaście minut).

Dla holowników rzecznych uciąg wynosi kilka Ton (siły), (kilkadziesiąt kN), potężne holowniki ratownicze i AHTS mogą mieć uciąg wynoszący ponad 200 T (2000 kN). (AHTS Far Samson, zbudowany w 2009 ma uciąg 423 T[1]).

Uciąg na palu określa się w czasie prób holownika na specjalnych stanowiskach. Próba musi być przeprowadzana przy dobrej pogodzie, na głębokości przekraczającej dziesięciokrotnie zanurzenie holownika. Linę holowniczą mocuje się do siłomierza, statek napręża ją, a następnie pracuje pełną mocą. Po ustabilizowaniu się wskazań dokonuje się odczytu.

Jeżeli holownik porusza się - płynie, to siła uciągu maleje. Holownik może działać z siłą przekraczającą uciąg na palu, jeżeli stosuje szarpnięcia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Far Samson (ang.). Farstad Shipping. [dostęp 2016-04-19].