Uromyces ervi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Uromyces ervi
Ilustracja
Ecja Uromyces ervi na wyce drobnokwiatowej
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

podstawczaki

Klasa

rdze

Rząd

rdzowce

Rodzina

rdzowate

Rodzaj

sypnik

Gatunek

Uromyces ervi

Nazwa systematyczna
Uromyces ervi (Wallr.) Westend.
Bull. Acad. R. Sci. Belg., Cl. Sci. 21(2): 246 (1854)

Uromyces ervi (Wallr.) Westend. – gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae)[1]. Grzyb pasożytniczy wywołujący rdzę wyki[2].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Uromyces, Pucciniaceae, Pucciniales, Incertae sedis, Pucciniomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1833 r. Karl Friedrich Wallroth, nadając mu nazwę Aecidium ervi. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu w 1854 r. Gérard Daniel Westendorp[1].

Synonimy:

  • Aecidium albidum Bonord. 1860
  • Aecidium ervi Wallr. 1833
  • Capitularia ervi (Wallr.) Syd. 1922
  • Coeomurus ervi (Wallr.) Kuntze 1898[3].

Morfologia i rozwój[edytuj | edytuj kod]

Jest pasożytem jednodomowym, tzn. że jego pełny cykl życiowy odbywa się na jednym żywicielu. Na obydwu stronach liści porażonej rośliny powstają ecja o miedzianej barwie z białym perydium. Przez lato tworzą się w nich żółte ecjospory. Później powstają jasnobrązowe uredinia, ale są rzadko spotykane. Powstają w nich urediniospory z dwoma, rzadziej trzema porami rostkowymi. Jesienią, głównie na ogonkach i szypułkach, tworzą się ciemnobrązowe telia. Teliospory jednokomórkowe, gładkie, o wyraźnie pogrubionej ścianie wierzchołkowej, z trwałymi trzonkami dwukrotnie dłuższymi od zarodnika[4]. Teliospory są przetrwalnikami. Wiosną kiełkują, a powstające z nich bazydiospory infekują nowe rośliny[5].

Uromyces ervi jest wąskim oligofagiem pasożytującym wyłącznie na roślinach z rodzaju wyka (wyka drobnokwiatowa, wyka siewna, wyka czteronasienna, Vicia articulata, Vicia disperma, Vicia kulingana, Vicia parviflora) i na soczewicy jadalnej. Wyka drobnokwiatowa jest powszechnie uważana za główną roślinę żywicielską[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum [dostęp 2022-06-04].
  2. Zbigniew Borecki, Małgorzata Solenberg (red.), Polskie nazwy chorób roślin uprawnych, wyd. 2, Poznań: Polskie Towarzystwo Fitopatologiczne, 2017, ISBN 978-83-948769-0-6.
  3. Species Fungorum [dostęp 2022-06-04].
  4. a b Uromyces ervi Westendorp, 1854, Plant Parasites of Europe [dostęp 2022-06-04].
  5. Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, ISBN 978-83-09-01048-7.