Ustawy amortyzacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ustawy amortyzacyjne - przepisy w dawnej Polsce, które ograniczały nabywanie dóbr ziemskich przez instytucje kościelne w związku z tym, że nabyte przez nie ziemie stawały się własnością „martwej ręki”. Najpełniejszą ustawę amortyzacyjną uchwalono w 1635 roku. Następne takie ustawy z lat 1676, 1726 i 1768 nie zahamowały znacząco wzrostu majątków Kościoła[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Mała encyklopedia prawa”, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980r., str. 25. ​ISBN 83-01-00203-4