Władysław Kamiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Kamiński
Ilustracja
Władysław Kamiński ok. 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1897
Siedlce
Data i miejsce śmierci 17 maja 1944
pod Monte Cassino
Poseł na Sejm II, III i IV kadencji
Senator V kadencji (II Rzeczypospolitej)
Okres od 1928
do 1939
Przynależność polityczna BBWR i OZN
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Władysław Kamiński ps. Śliwa (ur. 17 marca 1897 w Siedlcach, zm. 17 maja 1944 pod Monte Cassino) – polski prawnik, rolnik, działacz społeczny, poseł na Sejm II (1928–1930), III (1930–1935) i IV (1935–1938) kadencji oraz senator V kadencji w II Rzeczypospolitej, uczestnik bitwy o Monte Cassino, członek Rady Głównej Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych od 1934 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1915[2] roku i zdał maturę w gimnazjum w Siedlcach oraz ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, uzyskując dyplom w 1924 roku[2]. Przeszedł również przez kurs podoficerski, szkołę instruktorską w Zambrowie i Zegrzu oraz szkołę oficerską 1 pułku piechoty Legionów w Zambrowie w 1917 roku[3].

Działalność niepodległościowa[edytuj | edytuj kod]

W gimnazjum działał w OMN Szkół Średnich i od 1912 roku w trójzaborowym, konspiracyjnym Związku Młodzieży Polskiej „Przyszłość”, związanym z OMN oraz w harcerstwie.

Jesienią 1915 roku dotarł do Legionów Polskich. W latach 1915–1917 służył w 5 pułku piechoty, m.in. walczył pod Kostiuchnówką. W 1917 roku został internowany w Szczypiornie i Łomży. Przed 1915 rokiem i po 1917 roku należał w POW. W listopadzie 1918 roku uczestniczył w rozbrajaniu Niemców i zgłosił się ochotniczo do 22 pułku piechoty Ziemi Siedleckiej. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4] i przeniesiony do rezerwy. Na krótko przed wybuchem II wojny światowej został awansowany do stopnia majora rezerwy[2][3].

Dwudziestolecie międzywojenne[edytuj | edytuj kod]

Od 1921 roku pracował na terenie województwa wileńskiego jako sekretarz Rady Wojewódzkiej Centralnego Związku Osadników, następnie wiceprezes i prezes (w latach 30.) jego Zarządu Głównego, wiceprezes Związku Kółek Rolniczych i ZMW w Wilnie. Był członkiem Okręgowej Komisji Ziemskiej i zarządu Związku Legionistów, Wileńskiego Towarzystwa Rolniczego i Wileńskiej Izby Rolniczej (był jej wiceprezesem)[2][3].

Był inicjatorem powołania uniwersytetu ludowego i wielu kursów oświatowych[2].

Parlamentarzysta[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 1928 roku został wybrany posłem na Sejm II kadencji (1928–1930) z listy nr 1 (BBWR) z okręgu (nr 62) obejmującego powiat toruński. W kadencji tej należał do klubu BBWR[3]. W wyborach do Sejmu w 1928 roku kandydował bez powodzenia także z listy państwowej.

W wyborach parlamentarnych w 1930 roku został ponownie wybrany posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej III kadencji (1930–1935) z listy państwowej nr 1 (BBWR) z tego samego okręgu (nr 62). W kadencji tej również należał do klubu BBWR. Pracował w komisjach: budżetowej (w której był zastępcą członka), prawniczej (zastępca członka) i reform rolnych[3].

W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IV kadencji (1935–1938) wybranym 114 147 głosami z okręgu nr 49, obejmującego powiaty: oszmiański, wilejski i mołodecki. W kadencji tej pracował w komisjach: budżetowej (zastępca przewodniczącego), regulaminowej (do 1936 roku) i prawniczej (w sesji 1937–1938). W latach 1935 i 1936 był wybierany do specjalnej komisji do rozważenia projektu ustawy o upoważnieniu Prezydenta RP do wydawania dekretów, w 1938 roku – do specjalnej komisji do spraw cen artykułów rolnych[5][3].

W wyborach parlamentarnych w 1938 roku został wybrany senatorem z województwa wileńskiego. W kadencji tej należał do klubu OZN. Pracował w komisjach: budżetowej, prawniczej, rolnej. W 1938 roku został również wybrany do Komitetu Techniki Ustawodawczej[3].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w kampanii wrześniowej. We wrześniu 1939 roku organizował konspiracyjny Komitet Walki o Wyzwolenie, włączony następnie do SZP, którego został członkiem. Od grudnia 1939 roku do aresztowania był szefem Wydziału VI (Biuro Informacji i Propagandy) Dowództwa Wojewódzkiego SZP-Komendy Okręgu Wilno ZWZ i jednocześnie od 1940 roku był redaktorem czasopisma „Polska w Walce”. Został aresztowany przez NKWD 11 kwietnia 1941 roku. Był początkowo więziony w Wilnie, następnie w Moskwie (kolejno w więzieniach: na Łubiance, w Lefortowie i na Butyrkach), 29 lipca 1941 roku został skazany na karę śmierci przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR, którą 12 sierpnia tego roku zamieniono na 10 lat „obozu poprawczego”. Został zwolniony z więzienia 13 sierpnia 1941 roku. Odrzucił zaproponowane przez ambasadora RP Stanisława Kota stanowisko kierownika delegatury ambasady w Taszkencie i objął dowództwo III batalionu 13 pułku piechoty („Rysiów”) 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty Armii Polskiej w ZSRR. Od października 1942 roku walczył w Armii Polskiej na Bliskim Wschodzie i w 2 Korpusie Polskim do marca 1943 jako dowódca 15 Wileńskiego Batalionu Strzelców. W kampanii włoskiej walczył jako dowódca 13 Wileńskiego Batalionu Strzelców 5 Wileńskiej Brygady Piechoty w 5 Kresowej Dywizji Piechoty[6].

Polacy w czasie ataku na „Widmo” pod Monte Cassino

W 1944 roku został awansowany na podpułkownika.

Poległ w bitwie o Monte Cassino, prowadząc atak swojego batalionu na wzgórze San Angelo (Cole S. Angelo)[2].

Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino.

Decyzją ministra obrony narodowej 11 września 2015 został pośmiertnie awansowany na stopień pułkownika[7].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Władysław Kamiński w roku 1936 nakładem grupy literackiej „Przedmieście Łodzi” wydał swoją poezję pt. „Ziemio! Ziemio!”. Oryginał tego dzieła znajduje się w Bibliotece Uniwersyteckiej w Toruniu[8][9].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Aleksandra (drobnego rolnika) i Marii z domu Czerwińskiej. Ożenił się z Sabiną Sawicką, z którą miał 2 dzieci: syna Zdzisława (ur. 3 stycznia 1922 roku), inżyniera oraz córkę Alinę zamężną Kłosowską (ur. 12 maja 1927 roku)[3][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie Centralnego Towarzystwa Organizacyj i Kółek Rolniczych w Warszawie za 1934/5 Rok, Warszawa 1935, s. 17.
  2. a b c d e f g Zofia Dłużewska-Kańska: Kamiński Władysław. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 11: Jarosław – Kapliński Seweryn. Wrocław – Warszawa – Kraków: Polska Akademia Nauk – Instytut Historii – Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1964–1965, s. 579–580., reprint wydany przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Warszawa, 1990, ​ISBN 83-04-03494-8
  3. a b c d e f g h i Biblioteka sejmowa – Parlamentarzyści RP: Władysław Kamiński. [dostęp 2012-07-01].
  4. Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939. Władysław Kamiński. officersdatabase.appspot.com. [dostęp 9 września 2014].
  5. Scriptor (opr.): Sejm i Senat 1935–1938 IV kadencja. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 189.
  6. Władysław Kamiński, sites.google.com [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  7. Wręczenie pośmiertnego aktu mianowania. „Kronika Sejmowa”, s. 45, 30 września 2015. 
  8. Władysław Kamiński, Ziemio! Ziemio!: poezje, Grupa Literacka „Przedmieście Łodzi”, 1936 [dostęp 2019-04-08].
  9. Władysław Kamiński, sites.google.com [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  10. Dekret Wodza Naczelnego L. 2646 z 28 lutego 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 11 poz. 328)
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 65)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Mazur: Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939–1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1987, s. 399–400. ISBN 83-211-0892-X.