Włodzimierz (Kobiec)
Konstantin Kobiec | |
Arcybiskup żytomierski i owrucki | |
Kraj działania | |
---|---|
Data urodzenia |
21 maja 1884 |
Data śmierci |
24 stycznia 1960 |
Miejsce pochówku | |
Arcybiskup żytomierski i owrucki | |
Okres sprawowania |
1954–1956 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Śluby zakonne |
1922 |
Diakonat |
do 1922 |
Prezbiterat |
1922 |
Chirotonia biskupia |
7 marca 1948 |
Odznaczenia | |
![]() |
Data konsekracji |
7 marca 1948 |
---|---|
Konsekrator | |
Współkonsekratorzy |
Włodzimierz, imię świeckie Konstantin Damianowicz Kobiec (ur. 9 maja?/21 maja 1884, zm. 24 stycznia 1960) – rosyjski biskup prawosławny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W wieku dziewiętnastu lat wstąpił do Ławry Peczerskiej jako posłusznik. Wieczyste śluby mnisze złożył w 1922, w tym też roku został wyświęcony na hieromnicha. Dziesięć lat później otrzymał godność archimandryty i został przełożonym placówki filialnej Ławry Pieczerskiej w Leningradzie. Obejmował następnie różne obowiązki w czynnych jeszcze parafiach prawosławnych w Leningradzie. Od 1936 był proboszczem soboru św. Włodzimierza w Leningradzie[1]. Za swoją postawę w czasie blokady Leningradu (duchowieństwo świątyni, oprócz moralnego wspierania mieszkańców miasta, prowadziło również zbiórkę datków na cele wojskowe, przekazując do końca wojny 3,5 mln rubli) otrzymał razem z metropolitą leningradzkim i nowogrodzkim Aleksym i księżmi Fiłofiejem Polakowem oraz Pawłem Tarasowem medal „Za obronę Leningradu”[2]. Przed 1946 został przeniesiony do ponownie otwartej Ławry Troicko-Siergijewskiej, zaś w 1947 mianowany namiestnikiem Monasteru Pskowsko-Pieczerskiego[1].
7 marca 1948 miała miejsce jego chirotonia na biskupa porchowskiego. W charakterze konsekratorów w obrzędzie wzięli udział patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy, metropolita leningradzki i nowogrodzki Grzegorz i biskup łuski Symeon. Jako biskup był nadal przełożonym klasztoru, którym kierował przed chirotonią. W 1949 jego tytuł uległ zmianie na biskup izborski. Od 1949 do 1951 kierował rosyjską misją prawosławną w Jerozolimie[1]. Po powrocie z Izraela mianowany biskupem żytomierskim i owruckim, w 1954 w uznaniu zasług przy odbudowywaniu cerkwi zniszczonych w czasie II wojny światowej oraz za ponad 30 lat służby dla Cerkwi otrzymał godność arcybiskupa. Dwa lata później zrezygnował z urzędu z powodu złego stanu zdrowia. Zmarł w 1960[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Владимир (Кобец).
- ↑ История собора. vladimirskysobor.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-12-25)]..