Warsztaty Terapii Zajęciowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Warsztaty terapii zajęciowej, WTZ – placówka wykonująca rehabilitację społeczną i zawodową niepełnosprawnych podopiecznych. Terapia realizowana jest poprzez terapię zajęciową. Podstawą prawną działania WTZ są art. 10-10f ustawy o rehabilitacji[1] oraz rozporządzenie o WTZ-ach[2].

Historia[edytuj]

Stoisko WTZ PSOUU Koło w Rykach na Weekend z LRY 2012

WTZ zaczęto tworzyć od 1991 roku. W 1997 roku do zadań placówek dopisano rehabilitację zawodową[3].

Zadania[edytuj]

  1. ogólne usprawnianie;
  2. rozwijanie umiejętności wykonywania czynności życia codziennego, w tym zaradności osobistej dzięki stosowaniu różnych technik terapii zajęciowej;
  3. przygotowanie do życia w środowisku społecznym w szczególności poprzez rozwój umiejętności planowania i komunikowania się, dokonywania wyborów, decydowania o swoich sprawach oraz rozwój innych umiejętności niezbędnych w życiu, a także poprawę kondycji fizycznej i psychicznej;
  4. rozwijanie podstawowych oraz specjalistycznych umiejętności zawodowych, umożliwiających późniejsze podjęcie pracy zawodowej w zakładzie aktywności zawodowej lub innej pracy zarobkowej bądź szkolenia zawodowego.

Zajęcia w warsztacie prowadzone są zgodnie z indywidualnym programem rehabilitacji i terapii.

Uczestnicy WTZ[edytuj]

Osoby niepełnosprawne będące klientami WTZ nazywane są uczestnikami.

Uczestnicy WTZ muszą posiadać orzeczenie o niepełnosprawności. Orzeczenie takie (wraz z kwalifikacją do uczestnictwa w warsztatach terapii zajęciowej) wydają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności[4]. Przy lekkim stopniu niepełnosprawności WTZ nie mogą zostać przyznane. Przy umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wskazanie do WTZ może zostać uwzględnione przy symbolach przyczyny niepełnosprawności 01-U i 02-P i niezdolności do pracy. Przy znacznym stopniu i zapisem o niezdolności do pracy WTZ mogą zostać przyznane osobie bez względu na symbol przyczyny niepełnosprawności.

Formy terapii[edytuj]

Zasadniczą formą terapii jest terapia zajęciowa. Poza nią WTZ-y wykorzystują najczęściej zajęcia ruchowe, ogólnousprawniające, komunikację społeczną i terapię psychologiczną[3].

Finansowanie[edytuj]

WTZ jest finansowany w 90% ze środków PFRON[5] i w 10% ze środków samorządowych. Możliwe jest też pozyskiwanie środków z innych źródeł. Wśród nich wymienia się: dotacje samorządowe, darowizny z organizacji pozarządowych i osób prywatnych oraz darowizny sponsorów[6].

Działalność warsztatu jest działalnością o charakterze niezarobkowym. Ewentualny dochód ze sprzedaży produktów i usług wykonanych przez uczestników warsztatu w ramach realizowanego przez nich programu rehabilitacji i terapii przeznacza się w porozumieniu z uczestnikami na pokrycie wydatków związanych z integracją społeczną uczestników.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776).
  2. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie warsztatów terapii zajęciowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 63, poz. 587).
  3. a b Piotr Stanisławski: WTZ na mieliźnie? (pol.). Integracja, 2005-09-06. [dostęp 2014-07-19].
  4. Dz.U. z 1997 Nr. 123, poz. 776; art. 6
  5. Dz.U. z 2004 r. Nr 63, poz. 587; art. 5
  6. Piołunowicz Teresa, Krawczyk Piotr: Dzienny Ośrodek Rehabilitacyjno - Terapeutyczny dla Młodzieży i Osób z Autyzmem i Pokrewnymi Zaburzeniami Rozwoju WOT KTA w Warszawie. W: Anna Rajner, Michał Wroniszewski: Skutecznie i Profesjonalnie. Poradnik dla organizacji pozarządowych pracujących na rzecz dzieci i dorosłych z autyzmem i nie nie tylko. Warszawa: Fundacja SYNAPSIS, 2002, s. 228-237. ISBN 83-917824-0-9.

Bibliografia[edytuj]

  1. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie warsztatów terapii zajęciowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 63, poz. 587)
  2. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776)