WiMa Łódź

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stadion WiMy w 1938, widok na trybunę reprezentacyjną

Klub Sportowy WiMa Łódź – organizacja sportowa założona 28 listopada 1928 roku przy zakładach Towarzystwa Akcyjnego Widzewskiej Manufaktury Bawełnianej w Łodzi.

WiMa rozpoczynała działalność dziewięcioma sekcjami by w roku 1939 uprawiano w niej sport w dziewiętnastu dyscyplinach. Dzięki potężnemu wsparciu ze strony fabryki klub był w stanie ściągnąć praktycznie każdego zawodnika. Przez to WiMa była negatywnie odbierana wśród amatorskich stowarzyszeń. Między innymi w latach 30. WiMa przejęła całą drużynę piłkarską Widzewa.

Klub niesłusznie uważa się za kontynuatora tradycji działającego przed I wojną światową Towarzystwa Miłośników Rozwoju Fizycznego (TMRF). TMRF było organizacją dzielnicową, amatorską natomiast WiMa była klubem fabrycznym. Brak jest odniesienia do TMRF w statucie WiMy natomiast podkreślony jest związek z fabryką.

Po wojnie II wojnie światowej klub reaktywowano. W 1949 roku decyzją polityczną WiMa została połączona z Robotniczym Towarzystwem Sportowym Widzew, który przejął jej obiekty sportowe: stadion i halę sportową.

Sekcja piłki nożnej[edytuj | edytuj kod]

W 1932 WiMa po raz pierwszy wystąpiła w łódzkiej piłkarskiej klasie A – w rozgrywkach, których zwycięzca uzyskiwał prawo gry w eliminacjach o I ligę, zespół zajął 4. miejsce. Drużyna Klubu Sportowego WiMa Łódź rozgrywała mecze w klasie A do wybuchu II wojny światowej.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Sportowcy reprezentujący klub odnosili sukcesy w różnych dyscyplinach sportowych. Takie postacie, jak bracia Henryk i Wacław Skonieccy, Eugeniusz Stępień, czy Helena Ullrichsowa na trwałe zapisały się w historii łódzkiego tenisa. Z lekkoatletów byli to: Henryka Słomczewska, która była wielokrotną mistrzynią Łodzi w biegach sprinterskich, trójboju i skoku w dal, oraz Aleksander Anikijew, skaczący o tyczce.

Kolarze klubu startowali w najważniejszych wyścigach organizowanych w Łodzi i okręgu. Wacław Kołodziejczyk reprezentował Polskę w Biegu Drużynowym Warszawa-Berlin-Warszawa w 1935, podczas którego zajął 12 miejsce.

E. Kłodas jako zawodnik WiMy był brązowym medalistą Mistrzostw Polski w boksie w kategorii półciężkiej w roku 1933, a następnie został wicemistrzem w wadze ciężkiej w 1936.[1]. Na gruncie łódzkim liczyli się również bokserzy: Artur Zajdel i Jerzy Olejnik reprezentowali Polskę w meczach międzypaństwowych.

Zapaśnicy klubu w latach 30. regularnie sięgali po drużynowe mistrzostwo Łodzi, a tytuły indywidualne zdobyli, między innymi, Erwin Hintz, Roman Rasała i Czesław Kawał (brązowy medalista w wadze piórkowej podczas mistrzostw Polski w 1936 r.)[2].

W roku 1939 piłkarki ręczne WiMy zdobyły brązowy medal mistrzostw Polski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Osmólski, Leksykon boksu, Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1989, ISBN 83-217-2680-1, OCLC 830082175.
  2. Zapomniani atleci spod znaku RTS, Widzew Łódź, 26 stycznia 2020 [dostęp 2021-02-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]