Wiatrówka Girandoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiatrówka Girandoniego - broń ta była na wyposażeniu Ekspedycji Levisa i Clarka

Wiatrówka Girandoniego, Repetierwindbüchse M.1780austriacka broń pneumatyczna skonstruowana przez włoskiego zegarmistrza Bartholomeo Girandoniego (Bartholomäus Girandoni) z Ampezzo.

W 1779 roku przedstawił on cesarzowi Józefowi II wiatrówkę swojej konstrukcji, którą entuzjastycznie przyjęto do uzbrojenia jako regulaminową broń wojskową Repetierwindbüchse M.1780.

Girandoni wykonał ok. 1400-1500 wiatrówek kalibru od 11,5 mm do 12,7 mm. Z odległości 100 metrów kula wystrzelona z wiatrówki przebijała calową (25,4 mm) deskę sosnową. Szybkostrzelność praktyczna tej broni, wykorzystującej rurowy magazynek umieszczony wzdłuż lufy na 20 kul, to 15 strzałów na minutę. Szybkość początkowa pocisku wynosiła ok. 300 m/s i spadała z każdym oddanym strzałem. Zasięg strzału uzależniony był od szybkości początkowej kuli i wynosił od 150 m do 90 m dla jednego magazynka. Z jednego naładowanego zbiornika można było teoretycznie oddać ok. 30-40 strzałów. Wiatrówka była wyposażona w kolbo-zbiornik o pojemności 612 cm³, dodatkowo wzmacniany drutem lub skórą. Każdy strzelec posiadał przy sobie zapasowy naładowany zbiornik. "Jednostka ognia" dla jednego strzelca, czyli zapas kul, to 60 sztuk w estetycznym mieszku.

Początkowo wyposażano co czwartego strzelca w wydzielonych kompaniach w nową broń, a w 1790 roku sformowano Pułk Strzelców Tyrolskich liczący 1313 strzelców. W uzbrojeniu armii wiatrówka Girandoniego była do 1815 roku.

Długość wiatrówki to ok. 1200 mm, a waga - 4,5 kg. Lufa była gwintowana.

Użyte bojowo były w wojnie z Turcją 1788-1791, czasie wojen napoleońskich w 1806 roku oraz podczas Wiosny Ludów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]