Wieczysta adoracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adoracja wieczysta – nieprzerwana adoracja wystawionego Najświętszego Sakramentu oddawana przez osoby lub wspólnoty religijne w obrębie diecezji.

Zwyczaj adoracji Najświętszego Sakramentu pojawił się w Katedrze Mediolańskiej na początku XVI wieku. Wraz z upływem czasu objął swoim zasięgiem całe miasto Mediolan. Stamtąd adoracja wieczysta została przeniesiona do Rzymu przez Filipa Nereusza w 1548. Została oficjalnie wprowadzona do kościołów rzymskich przez papieża Klemensa VIII. Z upływem czasu w kościołach pojawiły się adoracje który trwały przez cały rok (adoracje wieczyste). Zwyczaj też z Rzymu przeniósł się do Europy - w Polsce wzmianki o pierwszych wieczystych adoracjach datuje się na okres XVIII wieku. Prócz organizowanej w ramach diecezji wieczystej adoracji istnieją wieczysta adoracja odbywa się również w wybranych kaplicach w trybie ciągłym. [1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieczysta adoracja Najświętszego sakramentu, pol.proz.com [dostęp 2017-11-27] (pol.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]