Wikariat apostolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wikariat apostolski – typ jednostki kościelnego podziału administracyjnego, spotykany w Kościele rzymskokatolickim. Prawo kanoniczne definiuje go następująco:

Wikariat apostolski lub prefektura apostolska oznacza określaną część Ludu Bożego, która z racji szczególnych okoliczności nie została jeszcze ukonstytuowana jako diecezja i jest powierzona pasterskiej trosce wikariusza apostolskiego lub prefekta apostolskiego, ażeby kierowali nią w imieniu Papieża

Kodeks prawa kanonicznego, kanon 371, paragraf 1[1]

W praktyce status wikariatu otrzymują najczęściej wspólnoty zbyt małe, aby uzyskać status diecezji[2], często znajdujące się na terenach misyjnych[3]. Wikariusz apostolski najczęściej jest biskupem tytularnym. W katolickich Kościołach wschodnich oraz niektórych Kościołach prawosławnych jednostka podobnego typu określana jest mianem egzarchatu.

Przypisy

  1. Księga II. [dostęp 2009-12-26].
  2. Por. Nowy wikariat apostolski w Czadzie. [dostęp 2009-12-26].
  3. Wikariat apostolski – Słownik języka polskiego. [dostęp 2009-12-26].