Wiktoriańskie łaźnie w Bishopsgate
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
![]() Widok ogólny | |
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Styl architektoniczny | |
Rozpoczęcie budowy |
1893 |
Ukończenie budowy |
1895 |
Odbudowano |
2015 |
Położenie na mapie City of London ![]() | |
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii ![]() | |
Położenie na mapie Anglii ![]() | |
Położenie na mapie Wielkiego Londynu ![]() | |
![]() |
Wiktoriańskie łaźnie w Bishopsgate (ang. Victorian Bath House) – budynek wiktoriańskich łaźni zlokalizowany w Londynie, w Bishopsgate, części City of London, w pobliżu Old Broad Street, dworca kolejowego Liverpool Street i kościoła St Botolph-without-Bishopsgate.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Kąpiele w tym miejscu były znane już od 1817, ale dopiero w 1860 przestrzeń została przejęta i zagospodarowana przez Łaźnie Argyll. Niedługo przed 1883 teren przeszedł na własność przedsiębiorstwa Jones & Co. W latach 1886–1889 sprzedało ono swoje akcje Henry'emu i Jamesowi Forderowi Nevillom. Nevillowie posiadali wtedy więcej zakładów kąpielowych w Londynie niż jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo tej branży, a ten zakup był ich piątym. Między 1893 a 1895 Nevillowie wyburzyli starsze łaźnie, aby zbudować nowe obiekty, stylowo dorównujące łaźniom przy Northumberland Avenue, które wznieśli w 1884. Budynki przy Bishopsgate zaprojektował na wzór łaźni tureckich[1] architekt G. Harold Elphick w wyszukanym stylu mauretańskim, z wykorzystaniem kafli z zakładów Cravena oraz Dunhilla. Lokalizacja łaźni była przemyślana - znajdują się one w pobliżu dworca kolejowego Liverpool Street, giełdy i Lloyds'a. Zakład ten był wyraźnie przeznaczony dla klasy wyższej[2].
Obiekt przetrwał niemieckie bombardowania Londynu w czasie II wojny światowej, jak również zamachy IRA i do lat 50. XX wieku służył swojej pierwotnej funkcji. Łaźnie zostały gruntownie odnowione w 2015 przez przedsiębiorstwo Camm and Hooper, nadzorowane przez Russell Sage Studios i pełnią funkcję luksusowego lokalu rozrywkowego na 150 osób[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Cari Thomas, Shoreditch Secrets: A Very Victorian Bath House, w: Galliard Homes
- ↑ Victorian Bath House, About Us. [dostęp 2019-03-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-26)].