Wirus pryszczycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wirus pryszczycy
ilustracja
Systematyka
Rodzina pikornawirusy
Cechy wiralne
Skrót FMDV
Kwas nukleinowy RNA
Liczba nici jedna
Polaryzacja kwasu nukleinowego dodatnia
Osłonka brak
Wywoływane choroby Pryszczyca

Wirus pryszczycy, FMDV z ang. od nazwy choroby "Foot and mouth disease" - wirus z rodziny Picornaviridae, rodzaj Aphtovirus. Znane są następujące serotypy wirusa: O, A, C, SAT1, SAT2, SAT3, Asia1. W ich obrębie zidentyfikowano ponad 60 podtypów.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Wirus ma postać kulistą o średnicy około 25 nm. Dojrzały wirion nie posiada otoczki, ma wskaźnik sedymentacji 140S i masę cząsteczkową około 8,08 × 106 Da[1]. Kapsyd dwudziestościenny utworzony z 60 kopii każdego z czterech białek strukturalnych VP1(1D), VP2(1B), VP3(1C) i VP4 (1A), w którym zlokalizowana jest pojedyncza nić RNA o dodatniej polaryzacji (ss(+)RNA)[1]. Trzy białka VP1, VP2, VP3 są na powierzchni wirionu, natomiast białko VP4 jest białkiem wewnętrznym, które ukryte jest w kapsydzie.

Rozmieszczenie serotypów wirusa pryszczycy na świecie[edytuj | edytuj kod]

Obecność serotypów O, A, C stwierdzano w Afryce, Azji, Ameryce Południowej oraz w Europie. Serotypy SAT 1, SAT 2, SAT 3 występowały zwykle tylko w Afryce. Serotyp Asia 1 występował tylko w Azji[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Grażyna Paprocka. Wirus pryszczycy i jego budowa molekularna. „Medycyna weterynaryjna”. 62(7), s. 753-756, 2006. 
  2. Grażyna Paprocka. Badania molekularne serotypów wirusa pryszczycy. „Medycyna weterynaryjna”. 63 (7), s. 778-782, 2007. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Winiarczyk i inni: Choroby zakaźne zwierząt domowych z elementami zoonoz. Lublin: Wydawnictwo Państwowego Instytutu Weterynaryjnego, 2002. ISBN 83-7259-055-9.