Witalis Walter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Witalis Walter (ur. 28 kwietnia 1840 w Solcu, zm. 1 grudnia 1927 w Dziećmiarkach) – polski inżynier, ziemianin, powstaniec styczniowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Solec jako syn Józefa i Elżbiety z Gintrowskich Walterów. Jako inżynier górniczy pracował w Staniszewie. Był dwukrotnie żonaty: z Olgą baronówną von Rheinbaben, a po jej śmierci z Pelagią Janczakowską. Był stryjem Witolda Waltera. Właściciel majątku Dziećmiarki i Słępowo.

Brał udział w powstaniu styczniowym w randze podporucznika, za co był sądzony wraz ze 148 innymi osobami w procesie berlińskim w 1864 r. Został skazany na więzienie. Od 1887 członek zwyczajny Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Wieloletni członek sejmiku powiatowego w Gnieźnie oraz członek Kuratorium tamtejszej Powiatowej Kasy Oszczędności. Pochowany w rodzinnym grobowcu znajdującym się naprzeciwko kaplicy cmentarnej św. Rozalii na cmentarzu w Sławnie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Czas”, 1864, nr 82 z 10 lipca, s. 2.
  • Witalis Walter (nekrolog), „Lech. Gazeta Gnieźnieńska” 1927, nr 279 z 4 grudnia, s. 8.
  • Proces Polaków w Berlinie, „Gazeta Narodowa” 1864, nr 156 z 10 lipca, s. 1 i 5.
  • Proces wytoczony Polakom w Berlinie, „Gazeta Warszawska” 1864, nr 323, s. 3.
  • N. Suleżyński Pamiętniki byłego posła Ziemi Pruskiej, PAX, Warszawa 1985, s. 260.