Wymowa samogłosek nosowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wymowa samogłosek nosowych – w języku polskim, jako w jednym z dwóch języków słowiańskich, nie uległy denazalizacji samogłoski nosowe [ą] – nosowe [o]; [ę] – nosowe [e]. W języku polskim, w śródgłosie ich wymowa determinowana jest sąsiedztwem głoski następującej.

ę [eų] np. [geųsty] gęsty
ą [oų] np. [koųsa] kąsa
ę [em] np. [tempy] tępy
ą [om] np. [rombać] rąbać
ę [en] np. [pent] pęd
ą [on] np. [tront] trąd
ę [eṇ] np. [meṇčyć] męczyć
ą [oṇ] np. [poṇček] pączek
ę [eń] np. peńʒ́ić] pędzić
ą [oń] np. [mońćić] mącić
  • przed spół. tylnojęzykową (k, g, u̯):
ę [eŋ] np. [meŋka] męka
ą [oŋ] np. [moŋka] mąka
  • denazalizacja:
ę [e] np. [v’źel’i] wzięli
ą [o] np. [v’źou̯] wziął

W wygłosie wymowa samogłosek nosowych jest dwojaka:

  • asynchronicznie:
ę[eų] np. [teų] tę
ą [oų] np. [toų] tą
  • synchronicznie:
ę [ę] np. [tę] tę
ą [ą] np. [tą] tą

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fonetyka i fonologia współczesnego języka polskiego, Danuta Ostaszewska, Jolanta Tambor, PWN, Warszawa 2000
  • Gramatyka Polska, Janusz Strutyński, Wydawnictwo Tomasz Strutyński, Kraków 2006

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]