Wysokość fali znacznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wysokość fali znacznej – w oceanografii fizycznej oznacza średnią wysokość amplitudy falowania 1/3 największych fal występujących w grupie fal w danym miejscu na oceanie obserwowanych w ciągu określonego okresu. Dla danych z oceanicznych boi obserwacyjnych używa się okresu 20 minut.

Definicje tę zaproponował Walter H. Munk z Instytutu Oceanografii Scrippsa w czasie II Wojny Światowej[1].

Na statku wysokość fali znacznej oblicza się wybierając trzy największe fale w grupie fal i znajdując ich średnią wysokość. Otrzymaną wartość zaokrągla się do 1/2 metra. Wysokość fali obserwuje się względem linii horyzontu. Oszacowanie wysokości fal ze statku nie jest dokładne i jest obarczone błędem obserwacyjnym zależnym od wysokości obserwatora nad poziomem wody. Żeby otrzymać wysokość średniej fal w grupie fal należy pomnożyć wysokość fali znacznej przez 0,64, żeby dostać wysokość 10% największych fal w grupie należy pomnożyć wysokość fali znacznej przez 1,29, natomiast żeby dostać wysokość najwyższej fali należy pomnożyć wysokość fali znacznej przez około 1,85[2].

Przypisy

  1. Walter H. Munk: Proposed uniform procedure for observing waves and interpreting instrument records. La Jolla, California: Wave Project at the Scripps Institute of Oceanography, 1944.
  2. Det Norske Veritas - Recommended Practice DNV-RP-C104 Sec.2