Względna przyczyna odwoławcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Względna przyczyna odwoławcza definiowana jest w literaturze prawniczej jako uchybienie, które wywołuje następstwa procesowe tylko wtedy, gdy było ono treścią zarzutu strony w środku odwoławczym[1].

Kodeks postępowania karnego z 1997 roku w art. 438 wylicza następujące względne przyczyny odwoławcze:

  • obrazę przepisów prawa materialnego,
  • obrazę przepisów postępowania, jeżeli mogła mieć wpływ na treść orzeczenia,
  • błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia,
  • rażącą niewspółmierność kary lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego lub innego środka.

Dodatkowo względnymi przyczynami odwoławczymi są:

  • ujawnienie nowych faktów i dowodów w okresie między wydaniem orzeczenia a jego uprawomocnieniem,
  • zaniedbanie dokumentacji procesu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. S. Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, wyd. 9, Warszawa 2008, s. 538.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Waltoś S., Proces karny. Zarys systemu, wyd. 9, Warszawa 2008, s. 538-539.