Zasada przewagi bramek zdobytych w meczach wyjazdowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zasada goli wyjazdowych (ang. Away goals rule) – metoda stosowana w wielu sportach w celu wyłonienia zwycięzcy dwumeczu[1][2]. Według tej reguły w przypadku równej liczby bramek po dwóch meczach, drużyna która strzeliła ich więcej na wyjeździe wygrywa dwumecz. Przykładowo, jeżeli drużyna A wygrała z drużyną B 2:1 u siebie, a na wyjeździe przegrała 1:0, wtedy awans uzyskuje drużyna B. Zasada została wprowadzona przez federację piłkarską UEFA w 1965 i ma ona na celu zmniejszenie liczby dogrywek, oraz konkursów rzutów karnych. W przypadku, gdy liczba bramek strzelonych na wyjeździe, oraz u siebie obu drużyn jest równa (np.: 2:0, 0:2), wówczas bez względu na wszystko rozstrzygnięcie zwycięzcy odbywa się albo od razu poprzez rzuty karne, albo poprzez dogrywkę i ewentualne rzuty karne. Zasada bramek zdobywanych na wyjeździe jest powszechnie wykorzystywana w piłce nożnej zarówno na szczeblu klubowym (np.: Liga Mistrzów UEFA, czy Liga Europy UEFA), jak i reprezentacyjnym (np.: eliminacje do Mistrzostw Świata, czy mistrzostw poszczególnych kontynentów zgrupowanych w federacji FIFA).

Przypisy