AIM-152 AAAM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
AIM-152 AAAM
Grafika
Concept by Hughes/Raytheon/McDonnell Douglas at the top, GD/Westinghouse at the bottom
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Hughes/Raytheon
Rodzaj kierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze
Przeznaczenie przeciwlotnicza dalekiego zasięgu
Data konstrukcji lata 80.
Długość 3660 mm
Średnica 231 mm
Masa poniżej 300 kg
Napęd hybrydowy rakietowy/strumieniowy
Prędkość ponad 3 Ma (ponad 3672 km/h)
Zasięg 185 km
Naprowadzanie radiolokacyjne aktywne
Masa głowicy 14 - 23 kg
Typ głowicy odłamkowo-burząca
AIM-152 AAAM
Państwo Stany Zjednoczone
Producent General Dynamics/Westinghouse
Rodzaj kierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze
Przeznaczenie przeciwlotnicza dalekiego zasięgu
Data konstrukcji lata 80.
Długość 3660 mm
Średnica 140 mm
Masa 172 kg
Napęd rakietowy na paliwo stałe
Prędkość ponad 3 Ma
Zasięg 185 km
Naprowadzanie radiolokacyjne półaktywne
Masa głowicy 14 - 23 kg
Typ głowicy odłamkowo-burząca

AIM-152 AAAM — (akronim od ang. Advanced Air-to-Air Missile - zaawansowany pocisk rakietowy klasy powietrze-powietrze) projekt amerykańskiego kierowanego pocisku rakietowego powietrze-powietrze, który miał być następca AIM-54 Phoenix. W połowie lat 80. US Navy użytkująca przestarzałe pociski Phoenix rozpoczęła projekt nowego pocisku rakietowego przeznaczonego do atakowania radzieckich naddźwiękowych bombowców strategicznych dalekiego zasięgu Tu-22M i Tu-160. Celem było skonstruowanie pocisku mniejszego i lżejszego niż Phoenix o takim samym lub większym zasięgu i prędkości co najmniej 3 Ma.

Niektóre z systemów przewidywanych do wykorzystania w pocisku były opracowywane w centrum uzbrojenia marynarki China Lake Naval Weapons Center od początku lat 80. w ramach projektu demonstratora zaawansowanego pocisku przechwytującego ACIMD Advanced Common Intercept Missile Demonstration. Pocisk został zbudowany, ale nigdy nie przetestowano go w locie.

W 1987 roku firmy Hughes/Raytheon i General Dynamics/Westinghouse zostały wybrane do opracowania nowego pocisku oznaczonego jako AIM-152.

Projekt firm Hughes/Raytheon opierał się w znacznym stopniu na pocisku zbudowanym w ramach projektu ACIMD z hybrydowym silnikiem rakietowo-strumieniowym umożliwiającym rozpędzenie go do dużych prędkości. Pocisk posiadał bezwładnościowy system naprowadzający z aktywnym naprowadzaniem radiolokacyjnym w końcowym odcinku lotu tak samo jak w późniejszej konstrukcji AIM-120 AMRAAM. Planowano zaprojektowanie także termicznej głowicy naprowadzającej umożliwiającej przechwycenie celu bez zdradzania swojej obecności emisją radarową.

Pocisk firm General Dynamics/Westinghouse był mniejszy i napędzany pulsacyjnym silnikiem rakietowym na paliwo stałe. Tak jak konkurencyjna konstrukcja posiadał bezwładnościowy system naprowadzania z korygowaniem półaktywnym radiolokacyjnym. Końcowe naprowadzanie odbywało się przy pomocy opto-elektronicznego sensora działającego w podczerwieni. Wadą półaktywnego naprowadzania radiolokacyjnego jest konieczność oświetlania celu przez radar samoloty-nosiciela, co oznacza konieczność podążania za celem, narażając się na niebezpieczeństwo.

Po upadku Związku Radzieckiego zagrożenie ze strony bombowców zniknęło, a żadne inne państwo nie było w stanie stworzyć takiego zagrożenia, dlatego w 1992 postanowiono zakończyć projekt pocisku AAAM. Stało się to na krótko po zbudowaniu dwóch prototypów i oznaczeniu ich jako YAIM-152A.

Po wycofaniu ze służby pocisków Phoenix, US Navy straciło pocisk dalekiego zasięgu polegając na zdolnym do rażenia celów na średnich dystansach AIM-120 AMRAAM. Obecnie opracowywana jest wersja pocisku AMRAAM o wydłużonym zasięgu, której celem będzie wypełnienie luki po Phoenixie.