Anizocytoza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Anizocytoza – występowanie krwinek czerwonych różnej wielkości.

Z punktu widzenia wielkości krwinki czerwone można podzielić na:

  • mikrocyty – krwinki o średnicy mniejszej od średnich wielkości uznanych za normę, a więc mniejsze niż 6,0 μm (spotyka się je przede wszystkim w niedokrwistościach z niedoboru żelaza);
  • normocyty – krwinki czerwone o średnicy w granicach przyjętych za normę (6,0-9,0 μm); występują przede wszystkim w stanach prawidłowych;
  • makrocyty – erytrocyty o średnicy powyżej wartości przyjętej za przeciętną normę, a więc większe niż 9,0 μm;
  • megalocyty – krwinki czerwone, których średnica znacznie przekracza górną granicę normy (o średnicy powyżej 12 μm) a objętość osiąga niekiedy 150-160 μm3; występują głównie w erytropoezie płodowej, w niedokrwistościach makro- i megaloblastycznych, chorobach wątroby, stanach po resekcji żołądka, zespołach złego wchłaniania i wszelkich innych stanach chorobowych z przewlekłym niedoborem witaminy B12 i kwasu foliowego.

Makro- i megalocyty barwią się podobnie jak normocyty, zazwyczaj są prawidłowo lub nadmiernie wysycone hemoglobiną, mają przeważnie kształt owalny. Podobnie jak normocyty, mogą wykazywać różne zaburzenia w zakresie kształtu, barwliwości oraz dodatkowe struktury wewnątrzkrwinkowe.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.