Apsyda (architektura)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Plan kościoła z zaznaczoną apsydą

Apsyda (lub absyda) – w architekturze pomieszczenie na rzucie półkola, półelipsy lub wieloboku, dostawione addytywnie do bryły świątyni i otwarte do jej wnętrza. Zazwyczaj zamyka prezbiterium, czasem nawy boczne i ramiona transeptu lub westwerk. Apsyda jest zwykle mniejsza lub równa bryle części budynku, która jest przez nią zamknięta[1]. Występowała już w architekturze rzymskiej, stąd przejęta przez chrześcijaństwo.

Apsydy półkoliste występowały od wczesnego chrześcijaństwa do romanizmu. Gotyk stosował przeważnie wieloboczne zamknięcia naw, które czasem są też określane mianem apsyd.

Mała absyda zwana jest apsydiolą.

[edytuj] Zobacz też

Wikisłownik
Zobacz hasło apsyda w Wikisłowniku
Commons in image icon.svg

Przypisy

  1. Witold Szolginia: Architektura i Budownictwo, Ilustrowana Encyklopedia dla Wszystkich. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo Techniczne, 1975. 
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach