Arte Povera
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Arte povera (wł. sztuka uboga, sztuka biedna) – ruch artystyczny rozwijający się w latach 1967-77. W 1967 roku włoski krytyk sztuki Germano Celant użył tego terminu opisując prace grupy włoskich artystów, których cechą charakterystyczną było eksponowanie surowości materiałów – metalu, gałęzi, szkła, kamienia, gazet, szmat. Posługiwanie się przedmiotami pospolitymi miało być odwrotem od tradycyjnej tzw. wysokiej sztuki.
Przez używanie w procesie twórczym "bezwartościowych" materiałów, nieartyst. i prymitywnych surowców (...) a.p. dąży do pozbawienia gotowego dzieła wartości przedmiotowych i komercyjnych. Akcentuje kreacyjną rolę procesu myślowego.[1]
Spis treści |
Artyści związani z nurtem arte povera [edytuj]
- Piero Manzoni
- Michelangelo Pistoletto
- Giovanni Anselmo
- Pino Pascali
- Alighiero Boetti
- Pier Paolo Calzolari
- Luciano Fabro
- Jannis Kounellis
- Mario Merz
- Marisa Merz
- Giulio Paolini
- Giuseppe Penone
- Emilio Prini
- Gilberto Zorio
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- La Scultura Italiana: Arte Povera (wł.) – ilustrowany artykuł.
- Centre Pompidou: Arte Povera (fr.) – ilustrowany artykuł wraz z prezentacją kilku prac.
- Guggenheim Museum: Arte Povera (ang.) – notatka o ruchu oraz kilka prac wraz z opisem.
- Tate Collection: Arte Povera (ang.) – krótka notatka i dwa przykłady dzieł.
Przypisy
- ↑ Krystyna Kubalska-Sulkiewicz: Słownik terminologiczny Sztuk Pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 22. ISBN 83-01-12365-6.