Język włoski

Italiano
Obszar	Europa
Liczba mówiących	około 80-125 milionów
Ranking	20.
Klasyfikacja genetyczna	Języki indoeuropejskie *Języki romańskie **Języki italodalmatyńskie ***Język włoski
Pismo	łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy	Włochy Szwajcaria San Marino Watykan Pozostałe miejsca: Istria półwysep należący do Słowenii i Chorwacji, Malta i Grecja (w Suwerennym Rycerskim Zakonie Szpitalników św. Jana z Jerozolimy z Rodos i z Malty), jeden z urzędowych w Unii Europejskiej
Regulowany przez	Accademia della Crusca
Kody języka
ISO 639-1	it
ISO 639-2	ita
ISO 639-3	ita
SIL	ITN
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku włoskim
W Wikisłowniku: Słownik języka włoskiego

Słownik włosko-polski, polsko-włoski online

Mapa zasięgu występowania języka włoskiego

Znajomość języka włoskiego w różnych krajach europejskich

Język włoski (wł. lingua italiana, l'italiano /itaˈljano/) – jeden z języków romańskich. język urzędowy we Włoszech, San Marino, Watykanie, Szwajcarii oraz na Istrii, należącej do Chorwacji i Słowenii. Używany również we Francji (zwłaszcza na Korsyce) i na Malcie. Można się nim także porozumieć w byłych koloniach włoskich: (Albania, Erytrea, Etiopia, Libia i Somalia), oraz skupiskach emigracji włoskiej w Argentynie, Australii, Stanach Zjednoczonych i Tunezji). Silnie zróżnicowany dialektalnie, współczesny włoski oparty jest na standardzie toskańskim, wypracowanym na przełomie XIII i XIV wieku przez Dante Alighierego i wielu współczesnych mu twórców, takich jak Francesco Petrarca i Giovanni Boccaccio.

Język włoski posiada swoich użytkowników w krajach, gdzie nie ma statusu oficjalnego. Są to: Brazylia, Argentyna, Stany Zjednoczone, Francja, Urugwaj, Kanada, Wenezuela, Australia, Niemcy, Belgia, Wielka Brytania, Hiszpania, Chile, Paragwaj, Meksyk i Polska.

Zapis i fonetyka

Do zapisu języka włoskiego używa się alfabetu łacińskiego, przy czym litery j, k, w, x oraz y nie występują w słowach włoskich. Używa się też dwóch rodzajów akcentów nad samogłoskami.

Litera	Nazwa litery	Dźwięk	Uwagi
A	a	/a/
B	bi	/b/
C	ci (/czi/)	/k/ lub /cz/
D	di	/d/
E	è,é	/e/	w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej
F	effe	/f/
G	gi (/dżi/)	/g/ lub /dż/
H	acca	zawsze nieme
I	i	/i/ lub /j/	wymawiane jako j w połączeniach i + samogłoska
J	i lunga	/j/	występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
K	kappa	/k/	występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
L	elle	/l/
M	emme	/m/
N	enne	/n/
O	ò,ó	/o/	w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej
P	pi	/p/
Q	qu	/k/
R	erre	/r/
S	esse	/s/ lub /z/
T	ti	/t/
U	u	/u/
V	vu (vi)	/w/
W	doppia vu	/w/	występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
X	ics	/ks/	występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
Y	ipsilon	/j/	występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
Z	zeta	/c/ lub /dz/

Szczegóły:

Znak c przed e oraz i wymawia się /cz/, przed innymi znakami /k/. Jeśli dźwięk /k/ ma wystąpić przed i bądź e, wstawia się między nie nieme h. Jeśli dźwięk /cz/ ma wystąpić przez samogłoską inną niż e czy i wstawia się między nie i, którego się nie wymawia, a które jedynie zmiękcza c.

Analogiczne zasady stosuje się w przypadku:

– znaku g, wymawianego /dż/ przed e oraz i, przed innymi znakami /g/;

– dwuznaku sc, wymawianego /sz/ przed e oraz i, przed innymi znakami /sk/.

Tutaj ortografia nie jest ścisła, ponieważ w języku włoskim występują też połączenia typu c lub g + i + samogłoska, w którym i tworzy osobną sylabę, zwykle ma to miejsce w pozycji akcentowanej.

	/k/	/cz/	/g/	/dż/	/sk/	/sz/
/a/	ca	cia	ga	gia	sca	scia
/e/	che	ce	ghe	ge	sche	sce
/i/	chi	ci	ghi	gi	schi	sci
/o/	co	cio	go	gio	sco	scio
/u/	cu lub qu	ciu	gu	giu	scu	sciu

S i z występują w wersji zarówno dźwięcznej, jak i bezdźwięcznej. Zwykle przyjmują dźwięczność sąsiadujących głosek, w przypadku pozycji między samogłoskami wymowa jest różna w zależności od wyrazu i regionu geograficznego.

Występują jeszcze dwa dwuznaki – gn odpowiadające polskiemu /ń/, oraz gl odpowiadające (w połączeniu z samogłoską i) miękkiemu /l'/. Miękkie /l'/ nie występuje w języku polskim, występuje zaś np. w hiszpańskim (zapis ll) oraz w niektórych wyrazach zapożyczonych (polskie liana, chociaż występuje też wymowa /ljana/).

Podwójne spółgłoski wymawiamy oddzielnie, np. sorella.

Akcent

W języku włoskim występuje akcent toniczny i pisany. Najczęściej wyrazy akcentuje się na przedostatniej sylabie, np. amore. Czasami na ostatnią sylabę (wtedy mamy do czynienia z akcentem graficznym), np. città, często też na trzecią od końca, np. tavola. Rzadko akcentuje się na czwartej sylabie od końca, np. abitano.

Wyróżnia się dwa rodzaje akcentów graficznych:

• accento grave – stawiany nad a, e, o (samogłoski otwarte)
• accento acuto – stawiany nad i, u (samogłoski zamknięte), e, o (samogłoski ścieśnione)

Akcent graficzny pozwala rozróżnić wyrazy jednosylabowe o różnym znaczeniu, np. la – rodzajnik, là – tam oraz występuje często nad wyrazami jednosylabowymi zakończonymi dwiema samogłoskami, np. più – bardziej, więcej.

Inne zjawiska

We włoskim występuje tzw. wyrzutnia (elisione), czyli zjawisko wypadnięcia końcowej samogłoski z pierwszego wyrazu, jeśli następny również zaczyna się od samogłoski, np. l'amica zamiast la amica. Ponadto stosuje się skracanie wyrazów (troncamento), polegające na opuszczeniu ostatniej głoski lub sylaby, po której występuje kolejny wyraz, np. San Giovanni zamiast Santo Giovanni.

Gramatyka

W języku włoskim są dwa rodzaje – męski i żeński oraz dwie liczby – pojedyncza i mnoga.

Deklinacja rzeczowników i przymiotników jest bardzo regularna, większość z nich ma końcówki:

	Liczba pojedyncza	Liczba mnoga
Rodzaj męski	-o	-i
Rodzaj żeński	-a	-e

Rzeczowniki zakończone na -e przybierają w liczbie mnogiej końcówkę -i.

	Liczba pojedyncza	Liczba mnoga
Rodzaj męski	-e	-i
Rodzaj żeński	-e	-i

Pewna grupa słów ma też rodzaj "sprzeczny z końcówką". Takie rzeczowniki w rodzaju żeńskim mają jednak liczbę mnogą na -i, nie zaś -e.

	Liczba pojedyncza	Liczba mnoga
Rodzaj męski	-a	-i
Rodzaj żeński	-o	-i

Przymiotniki zakończone w rodzaju męskim na -e mają w rodzaju żeńskim tę samą końcówkę, a w liczbie mnogiej – -i, np. grande – wielki, wielka, grandi – wielcy, wielkie.

Nie zmieniają formy rzeczowniki zakończone spółgłoską lub akcentowaną samogłoską, np.:

• il bar – bar; i bar – bary
• la pubblicittà – reklama; le pubblicittà – reklamy

Rodzajnik

Rodzajnik w języku włoskim występuje w trzech formach: określony (determinativo), nieokreślony (indeterminativo) i cząstkowy (partivo).

Rodzajnik nieokreślony jest używany do oznaczenia rzeczy nieokreślonej, określony oznacza rzecz nam znaną, a cząstkowy – część całości.

• Rodzajnik określony:
  • Rodzaj męski:

Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Stosowanie
il	i	przed spółgłoską
lo	gli	gdy wyraz zaczyna się na: gn, ps, pn, s + spółgłoska, j, x, y, z
l'	gli	przed wyrazami zaczynającymi się na samogłoskę

Przykłady:

• il cane – pies; i cani – psy
• lo specchio – lustro; gli specchi – lustra
• l'elefante – słoń; gli elefanti – słonie

• Rodzaj żeński:

Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Stosowanie
la	le	przed spółgłoską
l'	le	przed wyrazami zaczynającymi się na samogłoskę

Przykłady:

• la casa – dom; le case – domy
• l'amica – przyjaciółka; le amiche – przyjaciółki

• Rodzajnik nieokreślony:
  • Rodzaj męski:

Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Stosowanie
un	dei	przed spółgłoską, przed samogłoską
uno	degli	gdy wyraz zaczyna się na: gn, ps, s + spółgłoska, z

Przykłady:

• un fiore – kwiat
• un amico – przyjaciel

• Rodzaj żeński:

Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Stosowanie
una	delle	przed spółgłoską
un'	delle	przed samogłoską

Przykłady:

• una donna – kobieta
• un'amica – przyjaciółka

• Rodzajnik określony:
  • Rodzaj męski:

Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Stosowanie
il	i	przed spółgłoską
lo	gli	gdy wyraz zaczyna się na: gn, ps, pn, s + spółgłoska, j, x, y, z
l'	gli	przed wyrazami zaczynającymi się na samogłoskę

Przykłady:

• il cane – pies; i cani – psy
• lo specchio – lustro; gli specchi – lustra
• l'elefante – słoń; gli elefanti – słonie

• Rodzaj żeński:

Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Stosowanie
la	le	przed spółgłoską
l'	le	przed wyrazami zaczynającymi się na samogłoskę

Przykłady:

• la casa – dom; le case – domy
• l'amica – przyjaciółka; le amiche – przyjaciółki

• Rodzajnik cząstkowy:
  • Rodzaj męski:

Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Stosowanie
del	dei	przed spółgłoską, przed samogłoską
dello	degli	gdy wyraz zaczyna się na: gn, ps, s + spółgłoska, z
delll'	degli	przed wyrazami zaczynającymi się na samogłoskę

Przykład:

• del vino – (trochę) wina

• Rodzaj żeński:

Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Stosowanie
della	delle	przed spółgłoską
dell'	delle	przed samogłoską

Przykład:

• delle donne – kilka kobiet

Stosowanie rodzajnika

Rodzajnik nie występuje przy:

• imionach i nazwiskach
• nazwach miast i krajów
• tytułach
• wyliczeniach
• rzeczownikach poprzedzonych przysłówkami poco, molto itp.

Rzeczownik

Rzeczownik określa osoby, miejsca lub przedmioty, a także inne rzeczy abstrakcyjne, koncepcje czy stany własne, jak np.: l'idea – pomysł; l'amore – miłość.

W języku włoskim rzeczowniki są określonego rodzaju – żeńskiego lub męskiego. Rzeczownik taki jest zazwyczaj poprzedzony odpowiednim dla siebie rodzajnikiem.

• Rodzaj męski:

Rodzajnik	Końcówka	Przykład
un / il / lo / l' / del / dello / dell'	-o/-e	un gatto – kot; il padre – ojciec

• Rodzaj żeński:

Rodzajnik	Końcówka	Przykład
una / la / l' / della / dell'	-a/-e	una donna – kobieta; la madre – matka

• Wyjątki:

Istnieją również takie rzeczowniki zakończone na o, które są rodzaju żeńskiego, a także zakończone na a – występujące w rodzaju męskim. Rodzaj męski:

• il sistema – system
• il problema – problem
• il poeta – poeta
• il pianista – pianista

Rodzaj żeński:

• la mano – ręka
• la radio – radio
• la dinamo – dynamo

Niektóre rzeczowniki w języku polskim są rodzaju męskiego, zaś we włoskim żeńskiego i na odwrót. Przykładem może być np.: il pesce – ryba (rodz. męski we włoskim, rodz. żeński w polskim); la pioggia – deszcz (rodz. żeński we włoskim, rodz. męski w polskim).

Odmiana przez przypadki

W języku włoskim, podobnie jak w innych językach romańskich, w przeciwieństwie do języka polskiego, w odmianie rzeczownika nie występuje temat i końcówka fleksyjna. Aby odmienić rzeczownik przez przypadki, należy przed nim postawić odpowiedni przyimek w połączeniu (zob. sekcję "Przyimek") lub bez połączenia z rodzajnikiem (poniżej podano analogię do polskiej deklinacji), np.:

• M. il padre – ojciec i padri – ojcowie
• D. del padre – ojca dei padri – ojców
• C. al padre – ojcu ai padri – ojcom
• B. il padre – ojca* i padri – ojców*
• N. con il padre – (z) ojcem con i padri – (z) ojcami
• Msc. sul padre – o ojcu sui padri – o ojcach
• W. padre! – ojcze! padri! – ojcowie!

* zależnie od kontekstu zdania

Przymiotnik

Przymiotnik określa rzeczownik. Ma formę zgodną z jego liczbą i rodzajem.

Stopniowanie

Stopień wyższy otrzymujemy przez dodanie przysłówka più (bardziej) lub meno (mniej). Stopień najwyższy wyrażamy, dodając przed stopniem wyższym rodzajnik (forma wzgłędna) lub dodając do przymiotnika w stopniu równym końcówkę -essimo, -issimo (formaa bezwzględna), np.:

• stopień równy – lungo (długi)
• stopień wyższy – più lungo (dłuższy)
• stopień najwyższy – il più lungo (najdłuższy) lub lungessimo (bardzo długi)

Stopnia wyższego i formy względnej stopnia najwyższego używamy przy porównaniu, a bezwzględnej, opisując rzecz, nie porównując ją z inną.

Nieregularne stopniowanie:

• buono – migliore – il migliore – ottimo (dobry – lepszy – najlepszy – świetny)
• grande – maggiore – il maggiore – massimo (duży – większy – największy – wielki, maksymalny)

Przymiotnik dzierżawczy

Osoba	Rodzaj męski		Rodzaj żeński
	Liczba pojedyncza	Liczba mnoga	Liczba pojedyncza	Liczba mnoga
1 lp.	mio	miei	mia	mie
2 lp.	tuo	tuoi	tua	tue
3 lp.	suo	suoi	sua	sue
1 lm.	nostro	nostri	nostra	nostre
2 lm.	vostro	vostri	vostra	vostre
3 lm.	loro	loro	loro	loro

Przymiotnik dzierżawczy jest poprzedzany rodzajnikiem, ale jeśli występuje przed rzeczownikiem oznaczającym pokrewieństwo w liczbie pojedynczej w formie niezdrobniałej, można go pominąć, np. mio fratello – mój brat.

Przymiotnik wskazujący

Odpowiada polskim zaimkom wskazującym.

• questo, questa – ten, ta
• codesto, codesta – tamten, tamta
• quello, quella – tamten, tamta

Przymiotnik nieokreślony

• molto – dużo
• poco – mało
• troppo – za dużo
• tutto – wszystko
• qualunque – wszelki
• stesso – ten sam, sam
• altro – inny

Przymiotnik liczebnikowy

Liczebniki główne:

• 0 zero
• 1 uno, una
• 2 due
• 3 tre
• 4 quattro
• 5 cinque
• 6 sei
• 7 sette
• 8 otto
• 9 nove
• 10 dieci
• 11 undici
• 12 dodici
• 13 tredici
• 14 quattordici
• 15 quindici
• 16 sedici
• 17 diciassette
• 18 diciotto
• 19 diciannove
• 20 venti
• 21 ventuno
• 30 trenta
• 40 quaranta
• 50 cinquanta
• 60 sessanta
• 70 settanta
• 80 ottanta
• 90 novanta
• 100 cento
• 200 duecento
• 300 trecento
• 400 quattrocento
• 500 cinquecento
• 600 seicento
• 700 settecento
• 800 ottocento
• 900 novecento
• 1000 milla
• 2000 duemilla
• 10000 diecimilla
• 100000 centomilla
• 1000000 un millione

Liczebniki porządkowe:

• 1. primo, prima
• 2 secondo
• 3. terzo
• 4. quarto
• 5. quinto
• 6. sesto
• 7. settimo
• 8. ottavo
• 9. nono
• 10. decimo
• 11. undicesimo
• 12. dodicesimo
• 13. tredicesimo
• 14. quattordicesimo
• 15. quindicesimo
• 16. sedicesimo
• 17. diciasettesimo
• 18. diciottesimo
• 19. diciannovesimo
• 20. ventesimo
• 21. ventunesimo
• 30. trentesimo
• 40. quarantesimo
• 50. cinquantesimo
• 60. sessantesimo
• 70. settantesimo
• 80. ottantesimo
• 90. novantesimo
• 100. centesimo
• 101. centunesimo
• 1000. millesimo
• 2000. duemillesimo

Zaimek

W języku włoskim wyróżnia się kilka rodzajów zaimków:

Zaimki osobowe

Osoba (zaimek polski)	Zaimek włoski akcentowany	Zaimek włoski nieakcentowany
1 lp. (ja)	io	io
2 lp. (ty)	tu	tu
3 lp. (on, ona)	lui, lei	egli, ella
1 lm. (my)	noi	noi
2 lm. (wy)	voi	voi
3 lm. (oni, one)	loro	essi, esse

Formy nieakcentowane są używane przy odmianie czasownika, a formy akcentowane występują po czasowniku. Lei i Loro są formani grzecznościowymi i oznaczają: pan, pani, państwo.

Osoba	Formy akcentowane		Formy nieakcentowane
	Dopełnienie bliższe	Dopełnienie dalsze	Dopełnienie bliższe	Dopełnienie dalsze
1 lp.	mi	mi	me	a me
2 lp.	ti	ti	te	a te
3 lp. (egli)	lo	gli	lui	a lui
3 lp. (ella)	la	le	lei	a lei
1 lm.	ci	ci	noi	a noi
2 lm.	vi	vi	voi	a voi
3 lm. (essi)	li	Loro	Loro	Loro
3 lm. (esse)	le	Loro	Loro	Loro

Zaimki przysłówkowe

• ci, vi – tu, tam
• ne – stąd, stamtąd, z tego, z nich, o tym

Zaimki wskazujące

• questi, questa – ten, ta
• quegli, quella – tamten, tamta
• costui, costei, costoro – ten, ta, ci, te (pogardliwie)
• colui, colei, coloro – tamten, tamta, tamci, tamto (pogardliwie)
• ciò – to

Zaimki względne

• chi – kto, ktoś, ten
• che – co
• il quale – który (odmienne przez liczby i rodzaje)
• cui (z przyimkiem) – który (dopełnienie), np. a cui – któremu

Zaimki pytające

• chi? – kto?
• che?, che cosa? – co?
• quale? – jaki?, który?
• quante? – ile?

Zaimki nieokreślone

• uno – pewien, jakiś
• alcuno – żaden
• qualcuno – ktoś
• qualcosa – coś
• nessuno – nikt
• niente, nulla – nic
• altri – inny
• tale – taki
• tutti, tutte – wszyscy, wszystkie

Czasownik

Czasowniki w języku włoskim, podobnie jak w polskim, zmieniają formę w zależności od tego, w jakiej osobie, czasie i trybie zostały użyte.

Koniugacje

Istnieją 3 grupy koniugacyjne czasowników, różniące się końcówką bezokolicznika. Są to:

1. grupa zakończonych na -are (np. cantare – śpiewać)
2. grupa zakończonych na -ere (np. scrivere – pisać)
3. grupa zakończonych na -ire (np. partire – wyjeżdżać)

Dzielimy III koniugację (-ire) na "III a" (np. sentire) i "III b" (np. finire), gdyż są pewne różnice.

Przykłady:

• tu senti
• tu finisci

Istnieje również pewna liczba czasowników nieregularnych (odmiana w czasie teraźniejszym).

I – ARE: cantare	II – ERE: vedere	III a – IRE: sentire	III b – IRE: finire
io canto	io vedo	io sento	io finisco
tu canti	tu vedi	tu senti	tu finisci
lui, lei, Lei canta	lui, lei, Lei vede	lui, lei, Lei sente	lui, lei, Lei finisce
noi cantiamo	noi vediamo	noi sentiamo	noi finiamo
voi cantate	voi vedete	voi sentite	voi finite
loro cantano	loro vedono	loro sentono	loro finiscono

Czasowniki posiłkowe

Oprócz wymienionych wyżej, w języku włoskim występują jeszcze tzw. czasowniki posiłkowe (verbi ausiliari). Są to 2 czasowniki: essere – być oraz avere – mieć. Używane jako czasowniki posiłkowe nie mają swojego zwykłego znaczenia, a służą wtedy jako operatory do ustalenia czasu jakiego chcemy użyć. Czasownika essere używamy przy tworzeniu czasów złożonych czasowników nieprzechodnich i wyrażających ruch, w pozostałych przypadkach – avere.

Czasowniki zwrotne

Bezokolicznik w formie zwrotnej tworzymy, zastępując końcowe e zaimkiem zwrotnym si, np. lavare – myć, lavarsi– myć się. W języku włoskim forma zaimka zwrotnego zależy od osoby:

Osoba	Zaimek zwrotny
1 lp.	mi
2 lp.	ti
3 lp.	si
1 lm.	ci
2 lm.	vi
3 lm.	si

Zaimki te występują razem z czasownikiem w bezokoliczniku, trybie rozkazującym i gerundio, oddzielnie – w pozostałych formach.

Przysłówek

Przysłówki dzielimy na kilka grup, w zależności od tego, jakie mają znaczenie:

Gli avverbi di modo – przysłówki sposobu

Odpowiadają na pytanie come? i mają zazwyczaj końcówkę -mente np.: breve – breve – brevemente (jak? krótko).

Przykład:

• Mi parli brevemente delle sue esperienze professionali – Opowiedz mi krótko o twoich doświadczeniach zawodowych.

Tworzenie przysłówka w zależności od końcówki przymiotnika -re/-le:

• regolare – regolare – regolarmente (jak? regularnie)
• facile – facile – facilmente (jak? łatwo)

Przykłady:

• Il ratto bianco è regolarmente impiegato in laboratorio per sperimentazioni scientifiche. – Biały szczur jest regularnie wykorzystywany w laboratoriach do eksperymentów naukowych.
• Puoi tradurre questo testo facilmente. – Możesz z łatwością przetłumaczyć ten tekst.

• Przysłówki nieregularne:
  • buono – buona – bene (jak? dobrze)
  • cattivo – cattiva – male (jak? źle)
  • pari – pari – parimenti (jak? tak samo)

• Przykłady:
  • Come stai? Sto molto bene. – Jak się masz? Bardzo dobrze. (Sto male – Źle się czuję).

• Przysłówki odprzymiotnikowe:
  • forte – forte (jak? silnie, głośno)
  • piano – piano (jak? wolno)
  • certo – certo (jak? pewnie, oczywiście)
• Przykłady:
  • Parla forte! – Mów głośno!
  • Camminavano piano – Szli wolno

Gli avverbi di quantità – przysłówki ilości

Odpowiadają na pytanie quanto?

• molto – wiele, dużo
• un po' – trochę
• poco – mało

Przykłady:

• Molte grazie – dziękuję bardzo

Gli avverbi di tempo – przysłówki czasu

Odpowiadają na pytanie quando?

• sempre – zawsze; ciągle
• spesso – często
• solitamente – zazwyczaj
• raramente – rzadko
• mai – nigdy

Gli avverbi di luogo – przysłówki miejsca

Odpowiadają na pytanie dove?, da dove?

• sopra – nad
• sotto – pod
• vicino – blisko
• lontano – daleko
• lì, là – tam
• qua, qui – tutaj, tu

Gli avverbi di affermazione – przysłówki potwierdzenia

• sì – tak
• già – już
• certo – oczywiście, pewnie
• appunto – właśnie
• sicuro – pewnie

Gli avverbi di negazione – przysłówki zaprzeczenia

• no, non – nie
• né – ani
• neanche – nawet nie
• mica – wcale, w ogóle

Gli avverbi di dubbio – przysłówki wyrażające wątpliwość

• forse – być może
• magari – gdyby tylko
• probabilmente – prawdopodobnie
• se mai, eventualmente – ewentualnie
• quasi – prawie

Gli avverbi di similitudine – przysłówki podobieństwa

• come – jak
• così – taki sam, taki jak

Stopniowanie

Przysłówki stopniują się podobnie jak przymiotniki, np.:

• allegramente – più allegramente – il piiù allegramente – allegrissimente (wesoło – weselej – najweselej – bardzo wesoło)

Nieregularne stopniowanie:

• bene – meglio – benissimo lub ottimamente (dobrze – lepiej – najlepiej – bardzo dobrze)
• poco – meno – pochissimo (mało – mniej – najmniej)

Wyrażenia przysłówkowe

Wyrażenie przysłówkowe jest połączeniem przyimka z inną częścią mowy, np.:

• a destra – na prawo
• da capo – od początku
• per caso – przypadkowo

Przymiotnik może również pełnić funkcję przyslówka, np. parlare forte – mówić głośno.

Czasy

We włoskim istnieje 8 czasów trybu indicativo (oznajmującego):

Futuro semplice – czas przyszły prosty

Używany do wyrażenia:

• czynności, stanów, które wydarzą się w przyszłości,
  • Przykłady:
    • Io andrò al mercato – pójdę do sklepu.
    • Domani sarò a Roma – jutro będę w Rzymie.
• przypuszczeń,
  • Przykład:
    • Il mio amico avrà ventidue anni – mój przyjaciel pewnie ma dwadzieścia dwa lata.
• rozkazu,
  • Przykład:
    • Farai qualcosa – zrób coś.

Odmiana niektórych czasowników regularnych:

	Grupa I - are arrivare (przyjeżdżać)	Grupa II - ere prendere (brać)	Grupa III - ire finire (kończyć)
io	arriverò	prenderò	finiro
tu	arriverai	prenderai	finirai
lui lei Lei	arriverà	prenderà	finirà
noi	arriveremo	prenderemo	finiremo
voi	arriverete	prenderete	finirete
loro	arriveranno	prenderanno	finiranno

Odmiana niektórych czasowników nieregularnych:

	avere (mieć)	essere (być)	volere (chcieć)	cercare (szukać)	sbrigarsi (spieszyć się)
io	avrò	sarò	vorrò	cercherò	mi sbrigherò
tu	avrai	sarai	vorrai	cercherai	ti sbrigherai
lui lei Lei	avrà	sarà	vorrà	cercherà	si sbrigherà
noi	avremo	saremo	vorremo	cercheremo	ci sbrigheremo
voi	avrete	sarete	vorrete	cercherete	vi sbrigherete
loro	avranno	saranno	vorranno	cercheranno	si sbrigheranno

Inne czasowniki nieregularne: bere (pić), cadere (upadać), dare (dawać), dovere (musieć), fare (robić), pagare (płacić), potere (móc), sapere (wiedzieć), tenere (nieść), etc.

Futuro anteriore – czas przyszły uprzedni

Nazywany bywa też futuro composto, czyli czasem przyszłym złożonym. Używany jest w celu uporządkowania czynności czasu przyszłego w kolejności ich planowanego wykonania. Składa się z czasownika posiłkowego essere (być) lub avere (mieć), odmienianego identycznie jak w czasie przyszłym prostym, oraz imiesłowu czasu przeszłego dokonanego.

Przykłady:

• Dopo che avremo prenotato il biglietto, mi sentirò più tranquilla.

(w wolnym tłumaczeniu: Uspokoję się dopiero, jak już zarezerwujemy ten bilet.)

• Dopo che sarò entrato a casa, mangerò la cena.

(Wejdę do domu i [potem] zjem kolację.)

Presente – czas teraźniejszy

Używany do określenia czynności, stanów dziejących się w czasie teraźniejszym. Także dotyczy twierdzeń uniwersalnych, czynności, które będą miały miejsce w przyszłości, ale nie ma wątpliwości co do tego, że się wydarzą. Służy także wyrażeniu czynności, które zostaną zakończone w przyszłości (zastępuje futuro anteriore), np.: Domani alle tre ho l'esame.

Imperfetto indicativo – czas przeszły niedokonany

Często używany czas, stosowany do wyrażania:

• Rutynowych czynności czasu przeszłego;

Tutte le domeniche andavo a trovare i nonni.

(W każdą niedzielę chodziłem odwiedzać dziadków.)

• Czynności nagle przerwanych;

Aspettavo l'autobus da pochi minuti quando ho visto passare Giorgio.

(Czekałem na autobus od paru minut, kiedy zobaczyłem przechodzącego Grzegorza.)

• Długotrwałych stanów w przeszłości (atmosferycznych, fizycznych, emocjonalnych, etc.);

La giornata era bella; splendeva il sole, ma faceva freddo.

(Ten dzień był ładny; świeciło słońce, choć było zimno.)

Giovanni era alto e magro. Aveva i capelli lunghi e gli occhi scuri.

(Jan był wysoki i mizerny. Miał długie włosy i ciemne oczy.)

• Równoległych czynności w czasie przeszłym.

Ieri, mentre pranzavo, ho ascoltato il giornale-radio.

(Wczoraj, podczas gdy jadłem obiad, słuchałem wiadomości w radio.)

Odmiana niektórych czasowników regularnych:

	Grupa I - are lavorare (pracować)	Grupa II - ere sapere (wiedzieć)	Grupa III - ire capire (rozumieć)
io	lavoravo	sapevo	capivo
tu	lavoravi	sapevi	capivi
lui lei Lei	lavorava	sapeva	capiva
noi	lavoravamo	sapevamo	capivamo
voi	lavoravate	sapevate	capivate
loro	lavoravano	sapevano	capivano

Odmiana niektórych czasowników nieregularnych:

	essere (być)	fare (robić)	dire (mówić)
io	ero	facevo	dicevo
tu	eri	facevi	dicevi
lui lei Lei	era	faceva	diceva
noi	eravamo	facevamo	dicevamo
voi	eravate	facevate	dicevate
loro	eravano	facevano	dicevano

Inne czasowniki nieregularne: avere (mieć), bere (pić), tradurre (tłumaczyć), itp.

Passato prossimo – czas przeszły dokonany bliski

Używany do określenia:

• czynności przeszłych, mających skutki w teraźniejszości, bądź tych które działy się od pewnego czasu do chwili obecnej,
• czynności zakończonych.

Passato prossimo składa się z czasownika posiłkowego avere lub essere odmienionego we właściwej osobie w presente oraz imiesłowu czasu przeszłego participio passato; np.:

• z essere:
  • io sono stato/stata – ja byłam/byłam
  • tu sei stato/stata – ty byłeś/byłaś
  • lui/lei é stato/stata – ona/on był/była
  • noi siamo stati/statee – my byliśmy/byłyście
  • voi siete stati/state – wy byliście/byłyście
  • loro sono stati/state – oni/one byli/były
• z avere:
  • io ho bevuto – ja wypiłam/wypiłem
  • tu hai bevuto – ty wypiłaś/wypiłeś
  • lui/lei ha bevuto – ona/on wypił,/wypiła
  • noi abbiamo bevuto – my wypiliśmy/wypiłyśmy
  • voi avete bevuto – wy wypiliście/wypiłyście
  • loro hanno bevuto – oni/one wypili/wypiły

Participio passato czasowników regularnych zakończonych na -are, -ere, -ire tworzy się, dodając do tematu czasownika końcówki -ato, -uto i -ito; np.:

• amare przekształca się w amato
• tenere przekształca się w tenuto
• sentire przekształca się w sentito

Uzgadnia się je z liczbą i rodzajem podmiotu, jeśli łączy się z czasownikiem essere lub gdy po avere występuje zaimek lo, la, li, le albo ne.

Trapassato prossimo – czas zaprzeszły bliski

Wyraża czynność przeszłą, która zaszła przed inną czynnością przeszłą.

Trapassato prossimo składa się z czasownika posiłkowego avere lub essere odmienionego we właściwej osobie w imperfetto oraz imiesłowu czasu przeszłego participio passato; np.:

• z essere:
  • io ero stato/stata – ja byłem/byłam
  • tu eri stato/stata – ty byłeś/byłaś
  • lui/lei era stato/stata – ona/on był/była
  • noi eravamo stati/statee – my byliśmy/byłyśmy
  • voi eravate stati/state – wy byliście/byłyście
  • loro erano stati/state – oni/one byli/były
• z avere:
  • io avevo bevuto – ja wypiłam/wypiłem (był/była)
  • tu avevi bevuto – ty wypiłaś/wypiłeś (był/była)
  • lui/lei aveva bevuto – ona/on wypił/wypiła (był/była)
  • noi avevamo bevuto – my wypiliśmy/wypiłyśmy (byli/byłe)
  • voi avevate bevuto – wy wypiliście/wypiłyście (byli/byłe)
  • loro avevano bevuto – oni/one wypili/wypiły (byli/byłe)

Passato remoto – czas przeszły dokonany odległy

Często używany na południu Włoch, a w szczególności na Sycylii.

Wyraża czynność przeszłą dokonaną, która nie ma związku z teraźniejszością.

Odmiana czasowników posiłkowych i niektórych regularnych:

	essere	avere	parlare (mówić)	temere (bać się)	partire (wyjeżdżać)
io	fui	ebbi	parlai	temei (temetti)	partii
tu	fosti	avesti	parlasti	temesti	partisti
lui lei Lei	fu	ebbe	parlò	temè (temette)	partì
noi	fummo	avemmo	parlammo	tememmo	partimmo
voi	foste	aveste	parlaste	temeste	partiste
loro	furono	ebbero	parlarono	temerono (temettero)	partirono

Trapassato remoto – czas zaprzeszły odległy

Rzadko używany w mowie.

Wyraża czynność przeszłą dokonaną, która zaszła bezpośrednio przed inną czynnością przeszłą dokonaną.

Trapassato remoto składa się z czasownika posiłkowego avere lub essere odmienionego we właściwej osobie w passato remoto oraz imiesłowu czasu przeszłego participio passato; np.:

• z essere:
  • io fui stato/stata – ja byłam/byłam
  • tu fosti stato/stata – ty byłeś/byłaś
  • lui/lei fu stato/stata – ona/on był/była
  • noi fummo stati/statee – my byliśmy/byłyście
  • voi foste stati/state – wy byliście/byłyście
  • loro furono stati/state – oni/one byli/były
• z avere:
  • io ebbi bevuto – ja wypiłam/wypiłem (był/była)
  • tu avesti bevuto – ty wypiłaś/wypiłeś (był/była)
  • lui/lei ebbe bevuto – ona/on wypił/wypiła (był/była)
  • noi avemmo bevuto – my wypiliśmy/wypiłyśmy (byli/byłe)
  • voi aveste bevuto – wy wypiliście/wypiłyście (byli/byłe)
  • loro ebbero bevuto – oni/one wypili/wypiły (byli/byłe)

Poza tym

• Grupa czasów trybów congiuntivo (łączącego) i condizionale (warunkowego),
• Tryb imperativo (rozkazujący),
• infinito (bezokolicznik),
• participio (imiesłów przymiotnikowy) i gerundio (łac. gerundivum, a nie – jak wskazywałaby nazwa – gerundium, czyli imiesłów przysłówkowy),
• Różne formy służące do tworzenia strony biernej.

Przyimek

Najważniejsze włoskie przyimki właściwe (preposizioni semplici):

• di – o, z, wyraża dopełniacz lub narzędnik
• a (ad przed samogłoską) – do, o (czas), w, wyraża celownik
• da – od, z, u
• in – w, do
• con – z (kimś, czymś)
• per – dla, przez
• su – na
• tra, fra – za (czas)

Przyimki di, a, da, in, su tworzą z rodzajnikiem jedną formę gramatyczną (tzw. preposizioni articolate).

	il	l'	lo	la	i	gli	le
di	del	dell'	dello	della	dei	degli	delle
a	al	all'	allo	alla	ai	agli	alle
da	dal	dall'	dallo	dalla	dai	dagli	dalle
in	nel	nell'	nello	nella	nei	negli	nelle
su	sul	sull'	sullo	sulla	sui	sugli	sulle

Połączenie dwóch przyimków nazywa się przyimkiem niewłaściwym, np. accanto a – obok, fino a – aż do.

Spójnik

Lączy wyrazy lub zdania.

Spójniki współrzędne:

• łączące: e – i, oraz, anche – też
• przeczące: né – ani, neanche – ani nawet
• przeciwstawne: ma – ale, però – jednak, jednakże
• wynikowe: dunque, quindi – więc
• rozłączne: o – albo, lub, oppure – albo też, lub

Spójniki podrzędne:

• wyjaśniające: che – że, żeby, come – jak
• czasowe: mentre – podczas, quando – kiedy, gdy
• celowe: affinché – aby, acciocché – aby, ażeby
• przyczynowe: poiché – ponieważ, giacché – jako że
• warunkowe: se – jeśli, gdyby, purché – byle tylko
• przyzwalające: benché – chociaż, sebbene – chociaż, aczkolwiek

Ciekawostki

• Najdłuższy wyraz w języku włoskim oznacza na łeb, na szyję i jest to wyraz: precipitevolissimevolménte^{[potrzebne źródło]}.

Zobacz też

• Włochy
• Języki regionalne Włoch
  • język sycylijski a język włoski
  • język piemoncki w porównaniu z włoskim i francuskim

Linki zewnętrzne

• Słownik polsko włoski w słowniku internetowym glosbe