Biskup pomocniczy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Biskup pomocniczy - wyświęcony na biskupa duchowny katolicki, którego zadaniem jest pomoc biskupowi diecezjalnemu w zarządzaniu diecezją zazwyczaj jako wikariusz generalny lub biskupi.
W przypadku niemożności wypełniania obowiązków (choroba, śmierć) przez ordynariusza najstarszy nominacją biskup pomocniczy przejmuje władzę w diecezji do czasu wyboru administratora diecezjalnego. Podczas sediswakancji może bez przeszkód wypełniać władzę, którą posiadał wcześniej jako wikariusz generalny lub biskupi.
W Polsce biskupów pomocniczych potocznie nazywa się sufraganami. Określenie to jednak nie jest właściwe.
Zobacz też:
