Bitwa pod Niniwą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Niniwą
Wojna bizantyńsko-sasanidzka (602-628)
Khosrau II Coin.jpg
Moneta z wizerunkiem Chosrowa II
Czas 12 grudnia 627
Miejsce Niniwa, Irak
Terytorium Persja
Przyczyna napór wojsk bizantyjskich na Niniwę
Wynik zwycięstwo Bizantyjczyków
Strony konfliktu
Bizancjum

Kaganat staroturecki

Sasanidzi
Dowódcy
Herakliusz Chosrow II Parwiz
Siły
70 000 50 000
Straty
nieznane 6000 - 12 000 zabitych
Wojny rzymsko-perskie

Wojny partyjsko-rzymskie: Carrhae (I) - góry Amanu (I) - Apamea - Cylicyjskie Wrota - góry Amanu (II) - góra Gindaros - Samosata - Fraaspa - Randeja - Hatra - Dura-Europos - Ktezyfon (I) - Ktezyfon (II) - Nisibis

Wojny rzymsko-sasanidzkie: Resaena - Misiche - Nisibis (II) - Barbalissos - Antiochia - Dura Europos - Edessa (I) - Cezarea (I) - Ktezyfon (III) - Carrhae (II) - Satala - Singara - Amida (I) - Pirisabora - Bezabde - Ktezyfon (IV) - Maranga - Wagabanta - Dara (I)

Wojny Bizancjum z Persami: Theodosiopolis - Martyropolis - Amida (II) - Edessa (II) - Iberia (Dara (II) - Satala - Nisibis (III) - Callinicum) - Lazyka (Fasis) - Petra - Hippis - Archaiopolis - Nisibis (III) - Dara (III) - Sebasteja - Melitene - Manzelat - Nymphios - Solachon - Sisarbene - Martyropolis - rzeka Aras - Blarathon - Cezarea (II) - Jerozolima (I) - Jerozolima (I) - Issos - Tigranocerta - Saros - rzeka Seyhan - Konstantynopol - Niniwa

Bitwa pod Niniwą – decydująca bitwa wojny bizantyjsko-perskiej stoczona 12 grudnia 627 roku, zakończona zwycięstwem Bizantyjczyków.

W czasie sześcioletniej wojny cesarz Herakliusz wyparł Persów z Azji Mniejszej, ale władca perski Chosroes II odmawiał zawarcia pokoju. W 627 r. wojska bizantyjskie i kaganatu starotureckiego obległy bezskutecznie Tbilisi. Wkrótce Turcy wycofali się, a Herakliusz ku zaskoczeniu Persów we wrześniu 627 r. skierował się na południe. Przeciwnicy nie byli w stanie szybko przerzucić odpowiednich sił na północ swojego państwa. 1 grudnia 627 r. wojska cesarskie obozowały koło ruin Niniwy i przekroczyły Wielki Zab, ramię Tygrysu. Stąd Herakliusz mógł maszerować na Dastagird (letnią rezydencję Chosroesa II), a następnie na stolicę Ktezyfont.

Persowie nie byli w stanie powstrzymać Bizantyjczyków od przekroczenia rzeki, ale uniemożliwili im marsz na południe. Wojska cesarskie upozorowały odwrót, aby odciągnąć przeciwnika od Tygrysu i wydać mu bitwę na otwartym polu. Manewr powiódł się. 12 grudnia 627 r. doszło do bitwy pod Niniwą. Siły obu stron nie są znane. Bitwa trwała od świtu do zmroku i zakończyła się zwycięstwem Bizantyjczyków. Perski dowódca poległ z rąk cesarza. Według perskiego kronikarza Tabariego poległo od 6 tys. do 12 tys. Persów, ale liczby te należy traktować z pewną dozą ostrożności. Po rychłej śmierci Chosroesa II jego następca Kawad II zawarł z Bizancjum pokój.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Świat Bizancjum, t. 1, Cesarstwo Wschodniorzymskie 330-641, Kraków 2007, s. 56-59
  • James Howard-Johnston, Heraclius' Persian Campaigns and the Revival of the East Roman Empire, 622–630, [w:] War in History 6 (1999), S. 1–44
  • Walter E. Kaegi, Heraclius. Emperor of Byzantium, Cambridge 2003, S. 156ff