Chartofylaks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Chartofylaks (gr.: χαρτοφύλαξ,chartofylaks, od χάρτα, "dokument" + φύλαξ, "strażnik, opiekun") – bizantyński urzędnik kościelny zajmujujący się dokumentami i archiwami.

Istnienie urzędu chartofylkasa jest poświadczone przynajmniej od VII wieku. Chartofylaksi działali zarówno w Konstantynopolu jak i przy biskupach na prowincji i byli odpowiedzilni za archiwa i kancelarię biskupa. Urząd chartofylaksa posiadały też niektóre klasztory, w klasztorach żeńskich odpowiedniczka chartofylaksa nosiła tytuł "chartofylakissa". Znaczenie chartofylaksa w stolicy, wskutek związków z patriarchą Konstantynopola, stopniowo rosło czyniąc jego urząd jednym z najważniejszych w Kościele bizantyńskim, mimo nominalnie niskiej rangi. Pseudo-Kodyn nazywa chartofylkasa sędzią wszystkich spraw i prawą ręką patriarchy. Dodaje również, że był opiekunem wszystkich statutów kościelnych znajdujących się w chartofylakeionie (archiwum). Ponadto chartofylaks przewodniczył postępowaniom w sprawach małżeńskich, był głównym pośrednikiem pomiędzy duchowieństwem a patriarchą, przeglądał jego korespondencję i decydował o dostępie do patriarchy. Pod nieobecność patriarchy przewodniczył synodom. Chociaż był tylko diakonem miał pierwszeństwo przed wszystkimi biskupami. Stał na czele kancelarii liczącej dwunastu notariuszy.

Do znanych chartofylaksów w historii Bizancjum należą: Jerzy Pizydes, Jan Pediazym, Jan XI Bekkos[1][2].

Przypisy

  1. O. Jurewicz: Historia literatury bizantyńskiej. s. 318.
  2. G. Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. s. 121 i 432.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]