Danina publiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Danina publiczna - świadczenie na rzecz państwa lub innego związku publicznoprawnego (np. gminy), którego realizacja jest zabezpieczona możliwością zastosowania przymusu państwowego. Niektóre teorie zakładają, że danina publiczna powinna mieć także charakter bezzwrotny (przepływ o charakterze definitywnym).

Historycznie wykształciły się trzy podstawowe formy:

  • daniny osobiste,
  • daniny rzeczowe,
  • daniny pieniężne.

Te ostatnie mają najkrótszy rodowód, ale z racji swej użyteczności obecnie największe znaczenie. Dlatego też np. polskie prawo definiuje daninę publiczną zawężając to pojęcie do danin pieniężnych: daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw - art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.).

Do danin pieniężnych zalicza się:

  • podatki, w tym akcyzy,
  • cła (niekiedy zaliczane do kategorii podatków),
  • składki,
  • opłaty,
  • dopłaty,
  • inne świadczenia pieniężne niemające funkcji represyjnej.

Powyższy podział nie jest podziałem rozłącznym, bowiem część danin publicznych ma charakter mieszany.

Wśród danin pieniężnych wyróżniamy daniny:

  • nieodpłatne (np. podatek, cło) i
  • odpłatne (przysługuje za nią świadczenie wzajemne, jest jego ekwiwalentem - opłata).

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • B. Brzeziński, W. Matuszewski, W. Morawski, A. Olesińska, Prawo finansów publicznych, Toruń 2001, str. 183-185, 225.