Dayton-Wright Cabin Cruiser

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dayton-Wright Cabin Cruiser
K.T. Cabin Cruiser
K.T. Cabin Cruiser
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Dayton-Wright Airplane Company
Konstruktor H. E. Talbott, C. Kettering
Typ samolot turystyczny
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1920
Lata produkcji 1920-?
Egzemplarze 4
Dane techniczne
Napęd silnik rzędowy Liberty L-12
Wymiary
Rozpiętość 13,3 m
Długość 9,18 m
Wysokość 3,42 m
Powierzchnia nośna 40.98 m²
Masa
Własna 1218 kg
Startowa 1872 kg
Dane operacyjne
Liczba miejsc
2

Dayton-Wright Cabin Cruiser – amerykański samolot turystyczny z lat 20. XX wieku, cywilna wersja Dayton-Wright DH-4.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej zakłady Dayton-Wright otrzymały kontrakt na budowę 5000 samolotów Airco DH.4 w zamerykanizowanej wersji znanej jako Dayton-Wright DH-4, główne różnice polegały na zmianie silnika na Liberty L-12 i uzbrojenia na amerykańskie karabiny maszynowe Marlin[1]. Do końca wojny zbudowano 3098 samolotów tego typu w różnych wersjach, po zakończeniu wojny reszta kontraktu została anulowana, a niektóre z DH-4 zostały przebudowane z myślą o rynku cywilnym[1].

Pierwszym cywilnym samolotem powstałym na bazie DH-4 był 9 Hour Cruiser (dosłownie - 9-godzinny wycieczkowiec) który był przebudowanym, standardowym DH-4[1]. Pierwszym samolotem sportowym, turystycznym był DH-4K Honeymoon Express który był przebudowanym DH-4B z nieco dłuższym kadłubem[1]. Następna próba zdobycia rynku cywilnego był Dayton-Wright OW.1 Aerial Coupe który także w znacznej mierze bazował na DH-4, wszystkie z tych samolotów powstały w pojedynczych egzemplarzach[2]. Pierwszym samolotem turystycznym zbudowanym w większej ilości egzemplarzy, łącznie cztery sztuki, był powstały w 1920 Dayton-Wright Cabin Cruiser, znany także jako K.T. Cabin Cruiser („K.T.” od nazwisk projektantów H. E. Talbotta i Charlesa Ketteringa, a „cabin cruiser” to określenie statku, jachtu wycieczkowego)[2].

Cabin Cruiser był trzymiejscowym samolotem z miejscami dla dwóch pasażerów i pilota w jednej kabinie zamkniętej długą owiewką[3]. Fotel pilota znajdował się za fotelami pasażerów i w pierwszej wersji samolotu nie miał on praktycznie widoczności do przodu, w trzech następnych egzemplarzach owiewka kabiny została nieco zmodyfikowana dając pilotowi ograniczoną widoczność do przodu[2].

Prędkość przelotowa samolotu wynosiła 125 mil na godzinę (200 km/h), a długotrwałość lotu wynosiła do sześciu godzin[2]. W ciasnej kabinie pasażerskiej oprócz dwóch foteli znajdował się także niewielki stolik i miejsca na kilka termosów[3]. Podobnie jak oryginalne DH-4, Cabin Cruiser był napędzany silnikiem Liberty L-12, zaprojektowano także wersję eksportową z silnikiem Packarda (sprzedaż silników Liberty za granicę była zakazana)[3].

Pierwszy samolot został zaprezentowany na pokazie w Nowym Yorku w 1920, zbudowano łącznie przynajmniej cztery samoloty tego typu[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 34.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 35.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 36.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]