Dworzec Perdido

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dworzec Perdido
Perdido Street Station
Autor China Miéville
Język angielski
Data I wyd. 2000
Wydawca Macmillan
Typ utworu powieść fantasy/S-F
Data I wyd. polskiego 2003
Pierwszy wydawca polski Zysk i s-ka
Przekład Maciej Szymański
poprzednia
brak
następna
Blizna

Dworzec Perdido (tytuł oryginalny Perdido Street Station) − powieść łącząca elementy fantasy i steampunku, autorstwa brytyjskiego pisarza Chiny Miévilla. Otrzymała nagrodę British Fantasy Society i nagrodę im. Arthura C. Clarke'a, jak również była nominowana do nagród Nebula, Hugo w kategorii "Najlepsza powieść", World Fantasy Award oraz wyróżnienia przyznawanego przez British Science Fiction Association[1].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Zarys akcji[edytuj | edytuj kod]

Głównym bohaterem jest naukowiec-outsider Isaac Dan der Grimnebulin. Powieść opisuje jego losy od spotkania z Yagharkiem, okaleczonym Garudą pragnącym ponownie móc unieść się w powietrze. Głównym wątkiem jest próba schwytania Ciem, istot powstałych po Kryzysie, uwolnionych w Nowym Crobuzon z winy Isaaca. Izaakowi pomagają między innymi: Tkacz, Derkham Blueday, Rada Konstruktów oraz kilkoro najemników.

Świat Bas-Lag[edytuj | edytuj kod]

Tytułowy Dworzec znajduje się w Nowym Crobuzon, które jest dystopijnym, industrialnym miastem-państwem zamieszkiwanym przez wiele gatunków istot. Oprócz zwykłych ludzi, żyją tu także prze-tworzeni, czyli istoty poddane integracji z elementami mechanicznymi, najczęściej w ramach kary za popełnione przestępstwa. Prze-tworzenia dokonuje się w fabrykach karnych będących istotną częścią gospodarki miasta. Żyją tam również Ludzie-kaktusy, skrzydlaci Garudowie, owadopodobni Khepri i ziemnowodni Vodyanoi. Miastem rządzi brutalna milicja na usługach burmistrza.

W realiach świata Bas-Lag, którego Nowe Crobuzon jest częścią, rozgrywa się akcja dwóch innych powieści Chiny Mievilla: "Blizna" i Żelaznej Rady.

Przypisy

  1. Perdido Street Station - opis książki (ang.). Worlds WIthout End. [dostęp 2010-01-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]