Gajusz Terencjusz Warron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Gaius Terentius Varro - konsul rzymski wybrany wiosną 216 roku p.n.e. W tym samym czasie został wybrany drugi konsul Lucjusz Emiliusz Paulus, z którym wspólnie walczyli z Hannibalem. Był zwolennikiem szybkiego rozprawienia się z inwazją Hannibala. Kilkakrotnie udaremnił Hannibalowi jego taktyczne sztuczki, w jednej z bitew o mało nie przyczynił się do zwycięstwa nad Hannibalem, jednak na drodze stanęło współzawodnictwo z Emiliuszem, który był zwolennikiem kontynuowania strategii Fabiusza. Razem z Serwiliuszem i Emiliuszem współdowodził legionami rzymskimi w przegranej bitwie pod Kannami, w której obaj dowódcy (Serwiliusz i Emiliusz) polegli[1][2]. Po przegranej bitwie Terencjusz przekazał dowództwo nad resztami wojska Scypionowi[3].

Warron piastował obowiązki pretora w roku 218 p.n.e. W latach 215-213 był prokonsulem w Picenum, a w latach 208–207, jako propretor, sprawował władzę w Etrurii, gdzie walczył z młodszym bratem Hannibala, Hazdrubalem Barkasem. w roku 200 p.n.e. został wysłany do Afryki Północnej jako ambasador.

Przypisy

  1. Appian z Aleksandrii, Wojny z Hannibalem 18.78 - 25.108.
  2. Appian z Aleksandrii, Wojny z Hannibalem 24.106.
  3. Appian z Aleksandrii, Wojny z Hannibalem 26.114.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Zieliński: Rzeczpospolita Rzymska. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1989. ISBN 83-216-0767-5.