Kinesiotaping
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Kinesiotaping (plastrowanie dynamiczne) – metoda terapeutyczna polegająca na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnej strukturze. Jest jedną z metod tapingu. Została opracowana i spopularyzowana na początku lat osiemdziesiątych przez Japończyka dr. Kenzo Kase. Wykorzystuje się w niej specjalnie wytworzony plaster – Kinesio Tex Tape. Jest to plaster o elastyczności 130-140% (nie ogranicza ruchów), rozciągający się tylko na długość, o ciężarze i grubości zbliżonych do do parametrów skóry, niezawierający leków ani latexu, odporny na działanie wody, umożliwiający przepływ powietrza dzięki falowemu utkaniu.
Jednym z krajowych prekursorów i instruktorów tej metody jest Zbigniew Śliwiński, dr hab. prof. nadzw. UJK im. Jana Kochanowskiego w Kielcach.
Badania naukowe nie wykazały istotnej skuteczności metody[1].
Przypisy
- ↑ The Clinical Efficacy of Kinesio Tape for Shoulder Pain: A Randomized, Double-Blinded, Clinical Trial, Mark D. Thelen, Paul D. Stoneman, James A. Dauber, Journal of Orthopaedic & Sports Physical Therapy, vol. 38, nr 7, DOI: 10.2519/jospt.2008.2791
