Koń bretoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koń bretoński

Koń bretońskikoń zimnokrwisty hodowany w Bretanii.

Jest krępy, ma ciężką, kwadratową głowę o prostym profilu, małych uszach i dużych chrapach. W kłębie 152-162 cm, szyja krótka i umięśniona, grzywa obfita, falista. Kończyny mocne i krótkie, a kopyta kształtne i mocne. Ogon zazwyczaj bardzo krótko obcięty. Zwykle maść winno- lub ciemnodereszowata oraz kasztanowa lub gniada.

Pochodzi z Bretanii-północno-zachodniego regionu Francji, wywodzi się od zwierząt sprowadzonych w te strony przez wojowniczych Celtów oraz Ariów migrujących z terenów Azji. Przypomina nieco konie z rosyjskich stepów, lecz w czasie krucjat otrzymał domieszkę krwi orientalnej,a następnie również koni Ardeńskich, bulońskich, perszeronów i norfolk roadsterów. Wyróżnia się trzy typy bretonów pochodzących z różnych rejonów Bretanii: ciężki pociągowy - hodowlany na wybrzeżu, sławny z wielkiej siły; corlay- rezultat krzyżówki z arabami i folblutami, najbardziej zbliżony do starożytnego typu; postier breton- krzyżówka z kłusakiem z Norflok i hackneyem- dobry koń powozowy, dawniej używany także jako artyleryjski[potrzebne źródło].

Standardy rasy[edytuj | edytuj kod]

  • Syndicat des Eleveurs de Cheval Breton[1]

Przypisy