Kryterium Condorceta
Kryterium Condorceta – w ordynacji wyborczej kandydatem Condorceta, zwanym także zwycięzcą według Condorceta jest ten kandydat, który, kiedy zestawieni są parami wszyscy kandydaci, jest preferowany przez większość wyborców.
Nieformalnie, zwycięzcą według Condorceta jest taki kandydat, który wygrałby wybory z udziałem tylko dwóch kandydatów we wszystkich możliwych zestawieniach.
Zwycięzca według Condorceta nie zawsze zaistnieje w konkretnym zbiorze głosów. Sytuacja ta jest określana mianem paradoksu wyborczego czy paradoksu głosowania lub na cześć jego autora, paradoksu Condorceta.
Ordynacja wyborcza spełnia kryterium Condorceta jeżeli w wyborach przeprowadzonych według niej wybierany jest zwycięzca według kryterium Condorceta, jeżeli zaistniał takowy. Każda metoda spełniająca kryterium Condorceta jest metodą Condorceta.
Kryterium to odzwierciedla ustalenia francuskiego matematyka i filozofa z XVIII wieku Jeana Condorceta.
Spis treści |
Spełnianie kryterium Condorceta [edytuj]
Metody spełniające kryterium Condorceta [edytuj]
- metoda Schulzego
- metoda Blacka (ang. Black method)
- en:Copeland's method
- en:Dodgson's method
- en:Kemeny-Young method
- en:Minimax Condorcet
- en:Nanson's method
- en:Minimax Condorcet (Smith/minimax)
- en:Ranked Pairs
Metody niespełniające kryterium Condorceta [edytuj]
- en:Approval voting,
- metoda Bordy (en:Borda count)
- en:Range voting
- en:plurality voting
- metoda natychmiastowej dogrywki (en:instant-runoff voting)
- metoda Bucklina (en:Bucklin voting)
Bibliografia [edytuj]
- Duncan: The Theory of Committees and Elections. Cambridge University Press, 1958. (ang.)
- Robin Farquarson: Theory of Voting. Oxford: 1969. (ang.)
- Amartya Kumar Sen: Collective Choice and Social Welfare. Holden-Day, 1970. ISBN 978-0816277650. (ang.)
